Verbondenheid

Marcus 14, 12-16 en 22-26
Indertijd interviewde ik pater Tars van Bavel in Leuven. Degene die met Augustinus te maken hebben, kennen hem wel. Hij is namelijk degene die de spiritualiteit van Augustinus zó wist te actualiseren dat we daar tot op de dag van vandaag plezier van hebben. Van Bavel werd overal uitgenodigd om lezingen te houden, tot in Amerika toe. Toen hij daar te gast was in een convent van augustijnen, zo vertelde hij tijdens het interview, werd hij helemaal alleen gelaten, want iedereen was werken of met iets anders bezig. Samen eten en bidden was er ook niet bij. Er stonden 5 koelkasten; ‘Neem maar wat je wilt’ zei de prior. En op zondag moest hij in een restaurant gaan eten. Er was geen gemeenschap en het werd niet eens als een gemis gevoeld, zo vertelde hij.

Van iemand anders die in Amerika was hoorde ik dat daar aan de kerkdeuren affiches hingen die parochianen oproepen 1 x per week met het hele gezin aan tafel te eten, want dat is in ‘the American way of live’ heel ongebruikelijk. Iedereen komt op verschillende tijden thuis van school, werk en sportclubs, neemt iets uit de koelkast , zet het in de magnetron en eet het met een bord op schoot voor de TV op. Parochies maken zich, net als pater van Bavel, toen zorgen om deze ontwikkeling, waardoor het gezin / het klooster tot een soort pension wordt en de onderlinge relaties uiterst minimaal zijn.

En wat ze met hun oproep tot een wekelijkse maaltijd aan één tafel hopen te bereiken, is verbondenheid met elkaar, betrokkenheid op elkaar, gesprek met elkaar. Het is deze verbondenheid die Jezus op de laatste avond van zijn leven wil vieren met zijn leerlingen. Een verbondenheid die ontstaat door aan één tafel met elkaar te bidden en te zingen, te spreken en te luisteren, te eten en te drinken. ‘En als ik er straks niet meer ben, dan moet je dit blijven doen tot mijn gedachtenis’; dat is de opdracht die ze meekrijgen.
Het is het begin van de traditie die wij Eucharistieviering zijn gaan noemen.

En nu 2000 jaar later, vieren we nog steeds Eucharistie!
Maar als ik ieder van u zou vragen hoe je die Eucharistie beleeft , daar zouden daar zeker verschillende antwoorden op komen.

  • De een zou vertellen dat hij met name de Communie beleeft als een innige verbondenheid met Christus: je sluit je ogen en praat met hem; een intiem moment.
  • Voor de ander is de Eucharistie vooral ‘breken en delen’, de Communie als een teken van verbondenheid met elkaar.
  • Weer anderen ervaren het breken en delen als een teken van solidariteit over de muren van de kerk heen. We gaan te communie om brood te worden voor anderen, vooral met de berooide medemens.
  • Nog weer anderen zullen misschien zeggen dat ze meedoen met de Communie, omdat ze met iemand zijn meegekomen. Dat gebeurt vooral bij een uitvaart of een huwelijk: meedoen om erbij te horen.

Verschillende belevingen van de Eucharistie, maar ze zijn allemaal te vangen onder het woord ’verbondenheid’.
– De onderlinge verbondenheid voor elkaar
– En de meer intieme verbondenheid met Christus.

Het is Augustinus die, in aansluiting op de apostel Paulus, deze dubbele verbondenheid weet te vangen in het beeld van ‘Het Lichaam van Christus’. Als leden van één geloofsgemeenschap vormen wij, zo verschillend als we zijn, ieder met zijn eigen talenten, het ene lichaam van Christus.

Straks komen we naar voren, we openen onze handen en ontvangen dan wat we met elkaar zelf zijn: ‘het lichaam van Christus’. Er wordt tot ons gezegd: ‘Lichaam van Christus’ en jij zegt ‘Amen’. Op die manier laat je weten dat je onderkent wat je ontvangt, maar ook dat je bereid bent om die dubbele verbondenheid met elkaar en met Christus actief te zoeken en met je daden te bevorderen. Een kind weet ’t soms beter te zeggen dan ’n predikant.
Toen ik kinderen bij de voorbereiding op de Eerste Communie eens probeerde uit te leggen wat dat woordje ‘Amen’ betekent, en ik daarna vroeg of ze me hadden gesnapt, zei een van hen: ‘Amen’ betekent: ‘Okay, ik doe mee’.

Joost Koopmans osa, 18 juni 2017

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *