Zou ik God herkennen als hij terug op aarde komt?

Jacqueline met ouders Soms vraag ik me af, zou ik God herkennen als Hij terug op aarde komt? Zouden mensen Hem herkenen als de Bevrijder? En waar zou Hij ons dan van bevrijden? Van alle honger, oorlog en verdriet? Of van onze arrogantie, egoïsme en het gevoel meer waard te zijn dan de ander? En komt Hij ons daarvan redden of komt Hij pas als wij onszelf daarvan hebben gered? Of is Hij al vaker gekomen, maar hebben wij hem niet herkend omdat wij er tot op de dag van vandaag niet in zijn geslaagd volledig puur, oprecht en goed te zijn? Zijn wij teveel gesteld op goed gedrag in plaats van goed te zijn? Proberen wij teveel goede daden te verrichten en lukt het ons nog steeds niet goed te zijn? Pogen wij telkens weer momenten van de week door te brengen met naastenliefde, maar vergeten we daarbij dat we door het plannen van zulke momenten nog veel méér momenten tekort schieten? Zeggen wij steevast tegen onszelf dat tegenover elk moment voor een ander, een moment voor jezelf mag staan? Staan wij het onszelf te vaak toe onze ogen te sluiten voor schreeuwend onrecht, omdat een ander het maar eens moet oplossen met de gedachte ‘nu even niet’?

Ik denk dat God al heel vaak naar de aarde is teruggekeerd in de gedaante van een mens. Maar mensen liepen voor Hem weg. Ze hadden geen zin om met Hem te praten. Ze hadden geen tijd om Hem te helpen. Ze hadden het te druk met zichzelf.

Eén zin maalt maar door mijn hoofd. ‘Wat ge voor de minste hebt gedaan, hebt ge voor mij gedaan’. Zou dát de essentie van de Bijbel zijn? Zou dát de sleutel naar het Rijk van God zijn? Hoe zou God terugkomen op aarde?

Als fabrieksarbeider, die te weinig verdient voor veel te hard werken?
Als slachtoffer van zinloos geweld, vermoord om niks, terwijl iedereen toe stond te kijken?
Als politieke gevangene, vergeten, gemarteld, vermoord?
Als mishandeld kind, waarvan iedereen weet dat het fout is, maar iedereen te laf is om in te grijpen?
Als AIDS-weeskind in Afrika, met dank aan het conservatieve vaticaan?
Als dakloze, waar iedereen met een grote boog omheen loopt, van mening dat hij het vast aan zichzelf te danken heeft?
Als illegaal, slapend in de kou, voor wie iedereen te beroerd is een stukje van zijn overvloedige ruimte af te staan?
Als bijstandsmoeder, die geen fruit voor haar kinderen kan kopen?
Als weduwe, die sterft van eenzaamheid?

Wat is het waard God te eren in een kerk van goud, als je je ogen sluit als Hij voor je staat; lopend over straat…; verborgen achter muren…; liggend in de goot…?

En ik vraag mezelf opnieuw, zou ik God herkennen als Hij terug op aarde komt?

Ik wil mij vandaag laten vormen omdat ik hardop ‘ja’ wil zeggen tegen de vraag die God mij stelt. Ik wil proberen God te herkennen in de onderdrukte. Ik wil God vragen zich te laten zien. Als het troostende woord, wanneer ik dat nodig heb. Maar ik hoop vooral ook dat Hij zich in mij zal tonen. Zodat Hij mij de kracht geeft die troostende woorden uit te spreken, als een ander daarom vraagt.

Jacqueline Leisink

Jacqueline dwars

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie