Categoriearchief: Boskapelkronkel

Camping? – Glamping? – Champing!

duxchampingedit De vakantiegangers keren terug. En voor velen betekent vakantie lekker kamperen in je eigen tent. Degene die het wat comfortabeler wil hebben doet tegenwoordig aan ‘glamping’, een samentrekking van glamour en camping. Je huurt dan een tent die van alle gemakken is voorzien, met bed, koelkast, tot een eigen badkamer aan toe. Maar wat te zeggen van ‘champing’, met de ‘ch’ van church en de ‘amping’ van camping, kamperen dus in een kerk!

Dat kan in Engeland waar champing een manier begint te worden om aan lege kerken een nieuwe bestemming te geven. Maar ook parochies die hun kerk niet iedere zondag nodig hebben, vullen met champing de altijd lege kas aan.

Kamperen in de kerk, het idee is wellicht uit nood geboren, maar het brengt de kerk tegelijkertijd terug naar haar oorsprong!

Wanneer het volk Israël op zijn tocht door de woestijn ’s avonds het kampement voor de nacht opsloeg, werd ook altijd de tent van samenkomst opgezet, de tent voor de ark met de stenen tafels van de tien geboden en de schriftrollen. In die tent woonde God — hij deed toen al aan champing.

Wie weet bent u een keertje in Lourdes geweest of in Taizé. Als het er druk is, dan worden de kerken in een handomdraai uitgebreid met flinke tentdaken. Dan veranderen stenen kerken opeens in lichte tenten.

Voelt God zich soms beter thuis in een tent dan in een stevige kerk? In ieder geval houdt God van beweging. Hij trekt graag met mensen op en ook al ‘slaapt noch sluimert’ hij, het maakt hem niet uit, hij overnacht ook in een stal als het moet. God is graag onderweg. Maar in deze tijd raken we weleens teveel op drift. Dan staat werkelijk alles op losse schroeven en door de spirituele bomen zien we het bos niet meer. Dan maakt hij net zo graag kwartier in een stevige kerk die als een rots in de branding een eiland van rust biedt.

Het is bij hem allebei. Hij trekt met zijn mensen door de woestijn, en tegelijkertijd droomt hij van het beloofde land. Maar eenmaal in het beloofde land aangekomen, roept hij al gauw: sluit me niet op in deftige kerken, gedenk dat ik een god ben die met jou optrekt. Het is niet of-of, het is en-en, kerk èn tent — champing, dus.

Je kan zo’n weekendje gewoon boeken (www.visitchurches.org.uk/champing), maar misschien vind je hetzelfde vakantiegevoel ook in een kerk bij jou in de buurt. Happy champing!

Ekkehard Muth

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

Maak dat ik geen klappen krijg

Ekkehard Muth
Augustinus: “Lieve God, maak dat ik geen klappen meer krijg”

Toen Augustinus een klein schooljongetje was, een ‘abecedarius’, of een ‘abc-Schütze’ zoals onze oosterburen het noemen, werd hij door de leraar regelmatig geslagen. Hij, die later zo een immens oeuvre zou achterlaten, was namelijk te lui om te leren schrijven.
Na het zoveelste pak slaag begint Augustinus op zevenjarige leeftijd voor het eerst te bidden: “Lieve God, maak dat ik geen klappen meer krijg.” Maar God zwijgt. En het kind moet maar liefst een kwart eeuw wachten voordat God in 386 door een ander kind wel tot hem spreekt: “Neem en lees!”

Met deze anekdote begint een nieuwe, in het Duits verschenen biografie van Klaus Rosen. De grote Augustinus, kerkvader en heilige is ooit heel klein begonnen. Misschien was het dat wat mij ‘ja’ deed zeggen tegen Peter van Hasselt, toen hij me vroeg een interview te geven voor augustijnen.nl, over mijn augustijnse inspiratie. Wat Augustinus betreft ben ik een ‘abecedarius’, maar Peter verstond het om al mijn halve flodders zo met elkaar te verbinden, dat het uiteindelijk nog heel wat lijkt. U kunt het hier nalezen.

Ook de grote kerkvader is ooit heel klein begonnen. Volgens mij is hij dat in al zijn uitingen en geschriften niet vergeten. Behalve dat dat een troostende gedachte is, maakt dat hem juist ook zo inspirerend.

Ekkehard Muth

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

Koopzondag

Ede heeft gestemd. Er komt geen koopzondag. Ik ken veel mensen die traumatische herinneringen hebben aan die eindeloze bedrukkende zondagen in hun gereformeerde gezinnen. Niet buiten spelen terwijl de zon scheen, geen ijsje. En over ijs gesproken: ook niet schaatsen op die ene (zon)dag dat het wel kom. Zouden zij voor of tegen de koopzondagen gestemd hebben?

Ede haalde het nieuws en op tv zei een jonge vrouw: ‘stel je toch voor, als de winkels op zondag open moeten dan kunnen winkeliers niet meer naar de kerk.’ – Het leek wel alsof ze in een andere wereld leefde. En ja, precies om die andere wereld gaat het ook.

Daarmee bedoel ik niet de wereld van een kerk met haar regels en met een Heere die wel zon schenkt maar geen ijsjes toestaat. Maar ik bedoel de wereld waar het even om andere dingen gaat dan om consumeren en marktwerking.

Toegegeven, ik weet nog niet zo gauw wat erger is: in een zware kerk door een hel-en-verdoemenis-preek gekleineerd te worden, of gereduceerd te worden tot consument? Maar als ik dan hoor dat in supermarkten op zondag voornamelijk diepvriesproducten verkocht worden – ja, je leest het goed: diepvriesproducten! – dan ben je wel ver heen.

Kunnen we op zondag wellicht iets anders bedenken dan winkelen? Een dag wijden aan je andere krachten dan alleen je koopkracht. Aan vrienden, familie, met elkaar eten, zingen, dansen en feestvieren. Een dag opgetild worden in die andere wereld waar je wordt wie je ten diepste bent, groter dan je portemonnee en zelfs groter dan je hart.

In Zuid-Italië kennen ze ‘la passeggiata’, urenlang op en neer flaneren over de dorpsstraat, elkaar ontmoeten, een praatje maken, de saamhorigheid proeven, zien en gezien worden… Niemand meer die een etalageruit in kijkt.

Ekkehard Muth

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

Een andere taal

Ekkehard MuthHet werd in de pers een beetje erg opgeklopt. Kardinaal Eijk liet zich ergens in een bijzinnetje ontvallen dat hij zich kan voorstellen dat de tweede pinksterdag wel eens ingeruild zou kunnen worden voor een andere feestdag. Daarop gaf Karin van den Broeke – voorzitter van de synode van de Protestantse Kerk – de reactie dat pinkstermaandag best plaats zou kunnen maken voor een islamitische en een joodse feestdag. Toen waren de krantenkoppen meteen klaar: ‘Kerken willen af van tweede pinksterdag’. Wat een broddeljournalistiek!
Maar als je dan de files ziet naar de meubelboulevards, zou je ze nog gelijk geven ook.

Pinksteren is het feest van ‘de andere taal’. Al de internationale bewoners van Jeruzalem kunnen de leerlingen opeens verstaan. Ik denk: omdat ze een ‘andere taal’ spraken. Niet de taal van de meubelboulevards en van de commercie. Maar ze spraken over wat waardevoller is dan wat je kunt kopen. Over wat mensen met elkaar verbindt en over wat ons overstijgt. Hoe we samen kunnen leven in vrede en gerechtigheid. Hoe ieder mens tot zijn of haar bestemming kan komen. Hoe je toekomst kunt zien en vergezichten ook al ben je in je leven aan het eind van je Latijn.

Pinksteren is het feest van die ‘andere taal’. En die taal moeten we blijven spreken niet één pinksterdag of twee pinksterdagen lang, maar het hele jaar door.

Ekkehard Muth

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

70 jaar bevrijding

Ekkehard Muth4/5 mei. Dit jaar is het 70 jaar geleden dat we bevrijd werden. In Duitsland — waar ik vandaan kom — is 8 mei de officiële datum van wat trouwens ook in Duitsland “de bevrijding” genoemd wordt. Op die dag capituleerde Duitsland. Eindelijk — dictators hebben altijd wat langer nodig om te begrijpen dat de wereld er anders uitziet dan zij zichzelf voorhouden.

In deze dagen is het 75 jaar geleden dat Nederland werd binnengevallen en Rotterdam gebombardeerd. Het Museum Rotterdam en het Militärhistorisches Museum Flugplatz Berlin-Gatow wijden er een een indrukwekkende tentoonstelling aan: De Aanval.

Op de dappere leden van de Bekennende Kirche na bezweken de kerken onder de druk van de nazi-knokploegen die op een Charlie-Hebdo-achtige manier konden huishouden. En eigenlijk koesterde menig pastoor en dominee ook stiekem de hoop dat de door Hitler gebezigde Bijbelse beelden van een apocalyptisch 1000-jarig rijk uit het boek Openbaring méér zouden zijn dan alleen maar slimme retoriek.

Uiteraard mag je de voorzienigheid een handje helpen. Maar zodra je het koninkrijk van God als blauwdruk gebruikt voor een koninkrijk van mensen, dan worden het nazi-dictaturen of kalifaten. God vind je dan alleen nog maar bij de slachtoffers.

Ekkehard Muth

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

Hoeveel verdien je?

ekkehardmuthU kent het grapje wel: de vraag “Hoeveel verdien je?” en het antwoord “Meer dan ik krijg.” Er is veel commotie om de salarissen van de topbankiers in ons land. Verdienen ze wel wat ze krijgen?

In het essay van de maand van de filosofie pleiten Jesse Frederik en Rutger Bregman ervoor om terug te keren naar de oorspronkelijke betekenis van het woord ‘verdienen’, namelijk: dat wat jou toekomt op basis van je verdiensten om de samenleving en de waarde die je eraan toevoegt.

Voor Augustinus gaat het juist niet om ‘verdienen’, in welke zin van het woord dan ook, maar het gaat om wat iemand nodig heeft. — Bij de bankiers vraag ik me inderdaad af, waar heb je dat geld toch voor nodig, zoveel geld raak je toch niet meer kwijt? — In zijn Regel schrijft Augustinus: “Sommigen waren voor hun intrede een comfortabel leven gewend en ontvangen daarom wat meer voedsel of kleren. De anderen die sterker en daarom gelukkiger zijn, krijgen dat niet. (…) Zij moeten dus niet denken dat de anderen gelukkiger zijn, omdat die beter voedsel krijgen. Zij moeten er eerder blij om zijn dat zij tot iets in staat zijn wat de anderen niet aankunnen.”

Geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws | Een reactie plaatsen

Passie en Pasen

Bij de eerste editie van The Passion vier jaar geleden herinner ik me nog de verspreking van de verslaggeefster die opgewonden riep: “Er doen niet alleen christenen mee, maar ook katholieken!”

The Passion doet het goed, maar het origineel gelukkig ook: de Matthäuspassion en, nog oorspronkelijker en dramatischer, de Johannespassion. Waar het aan ligt? “Je voelt dat je getroost wordt, al wist je misschien niet eens dat je zoveel verdriet had,” zegt Ad de Keyzer, die er net een lijvig boek over geschreven heeft.

Mag ik dan in een aanval van beroepsdeformatie zeggen: je voelt dat er meer is tussen hemel en aarde, al wist je misschien niet eens dat je zo gelovig was? Ik denk dat het lijdensverhaal, maar ook het verhaal van de verrijzenis dieper zit dan het christendom of welke godsdienst dan ook. Gelovig of niet, het is jóuw lijden en jóuw dood. En het is ook jóuw verrijzenis, al wist je misschien niet eens dat je daarmee bezig was.

Geplaatst in Boskapelkronkel | Een reactie plaatsen