Voorbij het afscheid

Handelingen 8, 5-8 en 14-17 ; Joh. 14, 15-21

Voorgaan bij een ziekenzalving kan heel indrukwekkend zijn. Wat hij toen zei……; wat ze nog wilde dat wij ……. Zo herinner ik me de zalving van een vrouw van amper 60 jaar, moeder van 3 kinderen. Ze had kanker. Na de 2de operatie was de ziekte teruggekomen . Ze vroeg me om de bediening en wilde het bewust meebeleven; niet op bed maar in een gemakkelijke stoel. De kinderen waren erbij, met hun partners en 2 kleinkinderen. De vrouw vertelde hoeveel vreugde ze had gekend vanwege haar kinderen. Ze bedankte hen voor alle liefde en zorgzaamheid. En ze zei: ‘Ik hoop dat jullie bij elkaar blijven komen, ook als ik er niet meer ben, en dat je naar elkaar blijft omzien’. Het was even stil. De oudste dochter pakte haar hand en zei ‘Moeder, als jij er niet meer bent, dan ben je helemaal niet weg. Alles wat je ons geleerd hebt, blijven we doen. Natuurlijk blijven we bij elkaar komen. En eigenlijk ben jij er dan ook bij, al zien we je niet’.

Voorbij het afscheid , dat is, net als dit verhaal, het thema van het Evangelie op deze zondag vóór Hemelvaart. Ook het Evangelie vertelt dat iemand lichamelijk afwezig kan zijn, maar in de geest aanwezig en werkzaam kan blijven. We lazen uit de afscheidsrede van Jezus, zijn laatste woorden tot zijn leerlingen, vlak voordat Hij gevangen genomen wordt. Ze worden aangespoord om te blijven doen wat Hij hun geleerd heeft: liefde bewaren , geboden onderhouden. Dan zal Jezus een helper sturen, die hen zal helpen op de goede manier te leven. Door deze afscheidswoorden, zo kort voor Hemelvaart en Pinksteren te lezen, krijgen ze nog meer duiding. 40 Dagen na Pasen moesten de leerlingen hun meester definitief loslaten. Maar hun lege handen en hun bedroefde hart worden gevuld / gesterkt door de Geest, de helper die Jezus had beloofd. Deze helper zorgt ervoor dat de leerlingen niet verweesd achterblijven. Hij inspireert hen om te leven alsof Jezus nog in hun midden is, om hem in hun woorden en daden telkens aanwezig te brengen.

Filippus, uit de eerste leerlingen, is daar een voorbeeld van. Hij spreekt over Jezus en verkondigt Hem als Messias en het is net alsof Christus zelf aanwezig komt. Mensen die zich bezeten voelen worden genezen, wie verlamd en kreupel zijn kunnen weer lopen. De blijde boodschap van Jezus wordt doorverteld en blijft werkzaam. Het goede nieuws gaat door. In de werkzaamheid van de eerste leerlingen ontstaat Kerk. De apostelen vertellen over God, en tegelijk gaan ze vóór in de zorg voor mensen die ziek zijn en die tekort komen. Mensen herkennen in hun inzet de werkzame Geest van Jezus. Ze weten dat Christus aanwezig is als ze samen komen om te vieren, als ze luisteren naar het Woord en dienstbaar zijn aan elkaar.

Zo groeit de Kerk. In het spoor van de apostelen gaan anderen met het goede werk door. En na hen nemen weer anderen het stokje over. Dat heet traditie! Na 2000 jaar kijken we terug op alle inzet en zien we wat er aan liefde en weldaad is gerealiseerd. Het is geen geschiedenis van enkel hoogtepunten. Het doorvertellen van het verhaal van Gods liefde gaat met vallen en opstaan. Terugkijkend op zoveel jaren kerk- en geloofsgeschiedenis , zien we veel waar we minder trots op zijn of waar we ons voor schamen. Ik hoef niet in details te treden en weet wat ik bedoel. Maar er is ook veel goeds tot stand gebracht: zorg in onderwijs en voor zieken en kwetsbaren, verenigingsleven, kunst en cultuur. De gelovige inspiratie van mensen heeft onze samenleving gekleurd en opgebouwd. Er is veel waar we dankbaar voor mogen zijn.
Maar we raken ook aan nieuwe vragen.

De gestalte van de kerk is snel aan het veranderen en haar aanwezigheid in de samenleving wordt steeds kleiner. Door ontkerkelijking worden kerkgebouwen gesloten en parochies samengevoegd. Wat we nu meemaken lijkt op een afscheid. De fysieke gestalte van ons geloof wordt kleiner. Maar het Evangelie gaat door: de werkzaamheid van de Heilige Geest laat zich niet uitdoven. Ons geloof verdwijnt niet, maar verandert wel van karakter. De kerk die eens zo statisch was, gericht op structuur, organisatie en getal, zal steeds meer vloeibaar worden. De ‘vloeibare kerk’ is een informele gemeenschap van mensen, bij wie de basis wordt gevormd door activiteiten , en niet door structuren en gebouwen. Het lidmaatschap bestaat uit participatie, betrokkenheid, zoeken naar zingeving. Deze kerk bestaat als een keten van kleine gemeenschappen: bezielde verbanden van mensen rond zingeving en barmhartigheid.

Er zijn zoveel manieren waarop de Geest in mensen werkzaam is, ook buiten de kerk. Denk bijv. aan mensen die actief zijn bij de Voedselbank, bij Amnesty International of werkzaam zijn in hospices. Maar ook in zoiets als the Passion, waardoor het verhaal op eigentijdse wijze wordt doorverteld.

Aan ons om dat te blijven zien en God te danken voor zijn hulp en inspiratie.
Wij blijven niet verweesd achter. God blijft zijn hand naar ons reiken. Als we naar Jezus gebod van de liefde leven, dan zal de Geest haar vruchten afwerpen, ook in onze tijd.

Joost Koopmans osa, 26 mei 2019

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *