Groeien in geloof!

Foto: hoyasmeg

Ik heb er altijd wat moeite mee wanneer krantenkoppen op grond van een opinie-onderzoek vermelden dat het percentage van hen die in de christelijke boodschap van Pasen geloven, weer gedaald is. Maar ik heb er evenveel moeite mee als de opstanding van Jezus niet méér is dan een dogma, een stelling waarin je nu eenmaal te geloven hebt. De vraag is of je Pasen zo wel kunt vatten; of dat antwoorden op geloofsvragen wel te vangen zijn in een enquête met ‘ja’ — ‘nee’ — ‘geen mening’.

Als het over geloven gaat hebben we eigenlijk alleen maar verhalen. Die kunnen we lezen, vertellen, in de hoop dat er ergens iets in ons, in de ander, wordt geraakt. In de Paastijd zullen we — 7 zondagen lang — verhalen te horen krijgen over Jezus, die leeft door de dood heen. Wat een einde had moeten zijn, werd een nieuw begin. Innerlijk hadden de leerlingen na de dood van Jezus al afscheid van Hem genomen. Ze waren zeker van zijn dood, ze kenden de plaats van zijn graf. Ze wilden zijn dode lichaam gaan verzorgen. Maar de tijd ná de dood van Jezus zit vol tegendraadse ervaringen. De vaste lijn die de dood trekt in het leven van achterblijvers, draait volkomen om. De dode Jezus keert als de levende, getekend met wonden, terug in het leven van zijn mensen om zijn levensgeest met hen te delen.

De leerlingen proberen deze ervaring die ze hebben opgedaan, over te dragen aan Thomas, die er niet bij was toen Jezus hen verscheen. Maar die wordt niet zomaar geraakt door hun getuigenis, en daarmee vertegenwoordigt Thomas ons, mensen voor wie de paas-verhalen een ver-van-mijn-bed-show lijken te zijn. Niet te begrijpen, niet uit te leggen. Een leeg graf, verschijnen… wel dood… niet dood… Hoe zit het nou? Wat moeten we ermee? Hebben ze hem echt gezien of was het inbeelding? Is dat de kern van ons geloof, of voedsel voor zwevers? Zeg ’t maar!

Thomas zíet het op ’n gegeven moment, en ook dát wordt ons verteld in een verhaal! Als de boodschap van Pasen alleen maar uit verhalen bestaat, valt er niet zoveel uit te leggen. Ons wordt ook niet gevraagd het te snappen. Maar we kunnen die verhalen zo goed mogelijk tot ons laten doordringen, zodat het geheim zich aan ons onthult. En omdat we mensen zijn van vlees en bloed kunnen ook wij proberen die geheimen aan te raken middels rituelen.

  • Omdat ons licht soms lijkt gedoofd, steken we een kaars aan.
  • Omdat ons leven soms niet meer stroomt, schenken we water uit in de doopschaal.
  • Omdat ons geloof in Jezus Christus soms zwaar te lijden heeft in een wereldse samenleving, breken wij het brood tot zijn gedachtenis.

De verhalen levend houden en de rituelen herhalen, zondag aan zondag…. Waarom? Omdat de dood elke dag toeslaat. De dood van ziekte en oorlog, van vernedering en hebzucht, de dood van moedeloosheid en egoïsme, de dood van ‘blijf maar liggen in je graf’ en ‘ieder voor zich …. ’

Terwijl de oude en nieuwe paasverhalen gaan over het leven, over opstaan en verder gaan. Waar naartoe? God zal het weten, als we maar niet blijven zitten, niet ‘slikken en stikken’, maar verder gaan, soms door een zee heen, de Calvarieberg op, als het kan door elkaar te vergeven, samen vol te houden en te blijven geloven — één van hart en één van ziel elkaar tot dienst te zijn. Waarom? Ja, waarom zou je? Er is geen wet die het ons oplegt, er is geen sluitende reden. We hebben alleen een handvol verhalen, er zijn liederen over licht dat terug komt, er zijn mensen die warmte en liefde uitstralen. Daarom!

Daarom zijn er mensen die geloven, die hun kind of zichzelf laten dopen, die er wat voor over hebben om anderen gelukkig te maken, die opstaan uit verdriet en tegenslag, die verlangen naar het Rijk van God, dat land van menswaardig bestaan; mensen die het volhouden alleen al omdat Pasen leert om niet op te geven, maar door te zetten.

  • Voor mij is Pasen als ik zie hoe mensen uit hun eigen as verrijzen en opnieuw hun vleugels durven uitslaan;
  • voor mij is het Pasen als ik mensen ontmoet die de littekens van andere mensen durven aan te raken en hun helpen in hun gebrokenheid;
  • voor mij is het Pasen als ik samen met anderen mag meewerken aan een kerk die opstaat uit het graf van voorbij, en de steen tussen leer en leven weten weg te rollen.

Vorige week was het Pasen… vandaag is het Pasen. Want Pasen is geen verhaal uit het verleden. Het is een voortdurende gebeurtenis van mensen die met Jezus willen opstaan uit hun graf. Welk paasverhaal heb jij te vertellen?

Joost Koopmans osa, 28 april 2019

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie