Goed nieuws voor de stad!

Lezing: Eerste Brief van Paulus aan de Korintiërs 12, 12-30: Vele gaven, één Geest.

Evangelie: Lucas: 4, 14 – 21: Optreden van Jezus in Nazareth.

Overweging:
Als mensen ouder worden, dan gaan ze weleens nadenken over de mooie spullen die ze moeten achterlaten en hoe de verdeling daarvan zal gaan. Als ze bij hun overlijden nog niks geregeld hebben, wil het onder de erfgenamen weleens mis gaan door jaloezie, hebzucht, rivaliteit ….. Daarom zijn er ouders die bij leven aan hun kinderen vragen: ‘die klok of dat schilderij: wil jij dat na mijn dood hebben? Dan plak ik op de achterkant een briefje met je naam erop’. Zo willen ze niks nalaten om ruzie over te maken. Maar wat ouders hun kinderen vooral willen nalaten, is wat ze hen voorleefden aan liefde en geloof.

In het Evangelie horen we hoe Jezus leefde met de nalatenschap van zijn volk. In de tekst van vandaag proeven we hoe Hij is opgevoed met ‘het geloof der vaderen’. Hij kwam in Nazareth waar Hij was grootgebracht, ging volgens zijn gewoonte naar de synagoge, en las daar voor uit de boekrol van Jesaia. Die oude woorden die Hij daar voorleest, zijn Hem op het lijf geschreven en uit het hart gegrepen. Gezalfd met Gods Geest voelt Hij zich geroepen om armen het goede nieuws te brengen, gevangenen verlossing aan te kondigen, blinden dat ze zullen zien, en onderdrukten hun bevrijding.

Lucas begint er zijn Evangelie over Jezus optreden mee. Maar hij had er ook mee kunnen eindigen. Want wat Jezus daar in de synagoge zegt, dat is wat Hij ons heeft willen nalaten. Het is zijn testament aan ons: goed nieuws brengen aan armen, blinden ziende maken, doven horend, verlamde mensen helpen opstaan, verdrukten bevrijden.

Wat Jezus daar voorleest is overigens niet precies wat er bij Jesaia staat. Het is niet helemaal naar de letter, maar wel naar de geest. En is dat niet kenmerkend voor die man uit Nazareth: het gaat hem niet, zoals Schriftgeleerden, om de letter, maar om de geest van wat geschreven staat. In ieder geval verwoordt de zo geciteerde tekst precies de kern van wat Hij als zijn levenstaak ziet.

Op deze zondag, aan het einde van de gebedsweek voor de eenheid van de christenen, is het goed er nog eens bij stil te staan dat het niet gaat om de letter van Gods’ woord, maar om de geest die er uit spreekt.

In ons zoeken naar samenwerking tussen verschillende kerken lijken we soms op die ruziënde erfgenamen, die zich druk maken om hun eigen identiteit, hun eigen gelijk, hun eigen rechten, hún verstaan van de bijbel, méér dan met de boodschap die er in vervat zit.

En die boodschap luidt: ‘Ga samen aan de slag met mijn erfenis, breng goed nieuws aan de stad waar armen, vluchtelingen en verdrukten leven. Struikel niet met elkaar over woorden en verletter elkaar niet, maar handel in mijn geest van liefde en geloof’. Dan zullen we aldoende steeds meer het Lichaam van Christus worden, samengesteld uit heel verschillende ledematen, maar toch één.

En zo zal het verhaal van de Levende blijven leven, omdat wij er handen en voeten aan geven, omdat wij het vieren!

Joost Koopmans osa

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *