Drie-Ene-God

Joh. 16, 12-15

Ieder die een relatie heeft weet, dat er naast tijden van liefde en vriendschap, soms ook momenten zijn waarop je je aan elkaar ergert, periodes van dorheid ook. Soms moet het zelfs even uitgaan, om elkaar weer opnieuw te ontdekken. Geloof en twijfel gaan hand in hand, en zo groeit de relatie.

Onze relatie met God is niet anders. Soms denk je: is het wel waar wat er allemaal over Hem verteld wordt, mijn verlangen, waardoor ik weer rust vind? Sommigen zeggen: geloven en bidden zijn een manier om de ogen te sluiten voor de harde werkelijkheid! Zo wordt er in je geloof ook twijfel gezaaid. Maar dan denk en voel je toch weer verder en dan komt het geloof…… of beter gezegd: het vertrouwen toch weer boven drijven.

Zeker ook als je leest of hoort van mannen en vrouwen die door hun Godsvertrouwen heel krachtig zijn geworden. Wij denken in dit Centrum dan al snel aan Augustinus die door zijn twijfels heen een tomeloze energie kreeg om zijn medemensen via woord en geschrift op het spoor van God te zetten. ‘Om God te vinden boven jezelf, moet je Hem zoeken in jezelf’ zei hij bijvoorbeeld. En dan voegt hij daar nog aan toe: ‘maar omdat God al onze beelden te boven gaat, moet je daarin niet blijven steken.’

Nu we hier vandaag gasten op bezoek hebben van de Antonius van Padua, die nauw verbonden zijn met het Vincent de Paul Centre, kunnen we ook denken aan Vincentius, die vanuit zijn geloof stond voor mensen aan de rand van de samenleving. Ook in onze tijd zien we mensen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen vanuit hun geloof in God.

Bij sceptici die hun levensfilosofie vinden in de absurditeit van het bestaan voel ik me niet thuis.
Achter de sluier van de zichtbare wereld vermoed ik een God, die de hele schepping in het bestaan heeft geroepen, iemand die mij liefheeft, die de sluier van het bestaan heeft opgelicht en die ik mag aanspreken als een ‘Gij’. ‘Ach, Gij die bent, wees zo goed en trek met ons mee’, vraag ik dan met Mozes. Het is de God die zich laat kennen als barmhartigheid en genadig, een schoot van ontferming.
Als God zich zo openbaart, valt Mozes op zijn knieën . Hij geeft zich over aan wat hij ervaart. Hij erkent zijn nederigheid tegenover deze Gods-openbaring.

‘Zoveel heeft God van de wereld gehouden, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft geschonken…..’ lezen we in het Evangelie . ‘Om niet verloren te gaan…… om eeuwig te bezitten’. Ook hier: God handelt uit liefde. Liefde die voor alle mensen geldt. Deze God vieren wij vandaag. Maar wie God in zichzelf is? Niet de uitkomst van redeneringen….. niet het antwoord op problemen…. niet degene in wiens naam oorlogen en kruistochten worden gevoerd. Je kunt gemakkelijker zeggen wie God niet is, dan wie Hij wel is: ‘God in nothing’, leerden we dan ook tijdens de opleiding, in de zin van ’no-thing’!

Vandaag vieren we dat God zich als Vader, Zoon en Geest laat kennen. Maar daar blijft het niet bij, want we mogen Hem met vele namen noemen: Bron, Licht, Eeuwige, Aanwezige, Vriend, Liefde, Jij die… Geen enkele naam kan ten volle uitdrukken wie God is. Het is daarom veel belangrijker erop te vertrouwen dat de Eeuwige naast ons wil staan en met ons onderweg wil zijn. Zoals iemand die een heel eenzame periode had doorgemaakt tegen me zei: ‘ik heb gevoeld dat ik niet alleen was’. Maar is er dan geen twijfel meer?

Onze relatie met God is niet anders dan onze relatie met mensen, zoals we al in het begin zagen. Geloof en twijfel gaan hand in hand. En die twijfel houdt de zaak op scherp; voorkomt dat je al te snel tevreden bent over je relatie met God. Je zicht op Hem. Ook bij Augustinus zie je dat hij steeds opnieuw naar het geheim moet tasten. Als het over geloven, over God gaat, zo leert menig verteller en schrijver ons, dan vraagt dat om ogen, oren en een hart die geopend zijn.

Ter illustratie een klein verhaaltje tot besluit:
De man schreeuwde : ‘God, zeg iets tegen me!’ en er zong een lijster, maar de man hoorde niets.
De man keek om zich heen en zei: ‘God, ik wil je zien!’; een ster schitterde aan de hemel, maar de man zag niets.
En de man schreeuwde weer: ‘God, laat me een wonder zien!’ Een nieuw mensen kind werd geboren, maar de man besefte het niet.
Uiteindelijk riep de man wanhopig: ‘God, raak me aan en laat me weten dat je bestaat!’ waarop God afdaalde en de man voorzichtig aanraakte. Maar de man wuifde de vlinder weg en liep achteloos door…….

Joost Koopmans osa, 16 juni 2019

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *