Kerstfeest van de zomer

Welkomswoord

Om van zondag zindag te maken: daarom zijn we hier gekomen:
Goed dat jij met je geloof niet achter de voordeur bent gebleven, maar dat je het hier met anderen wilt delen, beleven, beluisteren, bezingen, belijden…

Het is een bijzondere dag vandaag: 24 juni. Midden in de jaarkalender, zes maanden voor kerstmis. Vandaag wordt de geboorte van Johannes gevierd. Hij is de profeet die de weg wijst naar Christus, wiens geboorte we op 24 december vieren.

Juni heeft dagen met het langste licht, maar vanaf midzomer neemt het weer af. Moge Christus die de innerlijke zon is, groeien in ons hart en ons bijlichten in donkere dagen.

Door Andrew DunnEigen werk, CC BY-SA 2.0, Link

Overweging

Het bekende lied dat wij als tussenzang hebben gezongen, staat bekend als ‘de lofzang van Zacharias’ en past precies bij deze feestdag. Zacharias dankt God voor dit kind: ‘geschenk van Gods genade’, dat is de betekenis van zijn naam. Hij zal onze voeten richten op de weg naar dat uiteindelijke geschenk van Gods genade: Jezus Messias. In hem zullen de woorden van Zacharias over die ‘schoot van ontferming’ ten volle zichtbaar worden. Woorden die uitdrukken dat het diepste wezen van God ‘barmhartigheid’ is.

Maar kijk eens om je heen: wat is er allemaal gaande in onze wereld? In het groot en in het klein krijg je te maken met de hardheid van het maatschappelijk leven, en dan weet je: die barmhartigheid is nodiger dan ooit! En dan gaat het niet om barmhartigheid als een lief-doen; dat verdoezelt wat niet verzwegen mag worden: groot onrecht bijvoorbeeld dat mensen wordt aangedaan… Waar het wel om gaat, is barmhartigheid als levenshouding. Een houding tegenover de hardheid, de onbarmhartigheid jegens mensen die niet meer meetellen, omdat ze niet voldoen aan alle eisen. Mensen die het niet halen, die achterop komen in dit leven, die niet meer mee kunnen komen, die falen.

Je ziet dat gebeuren in maatschappelijke verhoudingen. Er lijkt een klimaat te groeien — natuurlijk niet overal — waarin zij die niet meer presteren niet meer meetellen. Waarin de waarde van de mens wordt afgemeten aan zijn carrière, hoogopgeleid zijn, uiterlijke opsmuk. Buschauffeurs, onderwijzend personeel, flexwerkers, werkers in de gezondheidszorg protesteren omdat er geen ruimte meer is voor een echt op mensen gerichte aandacht. Onze economie rekent anders. Raakt zo niet de menswaardigheid van mensen, of zelfs de beschermwaardigheid van het menselijk leven in het geding? En…

hoe gaan mensen soms om met elkaar in hun onderlinge relaties, in hun huwelijk of andere vormen van samenleving? Worden er geen onbarmhartig hoge eisen gesteld aan elkaar: ‘Als jij niet voldoet aan wat ik verwacht..’ En…

nu de spanningen rond het migratiebeleid in Europa toenemen, en de barhartigheid t.a.v. vluchtelingen en hun waardigheid geweld lijden, vragen vluchtelingenorganisaties en kerken — paus Franciscus voorop — om het wij/zij denken te stoppen. We hebben elkaar allemaal nodig. Laten we tenminste met respect denken en spreken over leiders en bewegingen die zich inzetten voor een barmhartig beleid en wéten dat dit alles te maken heeft met Jezus en zijn evangelie. Ik wil eindigen met een stukje uit de slotscène van de Oudejaarsconference van Claudia de Breij uit 2016:

Misschien is het goed, zei ze toen, om nog even op de valreep de Award voor Beste Gelovige van 2016 uit te reiken. De beste gelovige van 2016 is pater Houtman. Hij heeft me echt het jaar door gesleept. P. Houtman was de enige man die opkwam voor Femke Van den Driessche, de Belgische wielrenster die bij het WK veldrijden werd gediskwalificeerd omdat ze werd betrapt met een motortje in haar fiets. Dat mag niet. En dat had ze ook niet gedaan, maar de waarheid deed er niet zoveel toe dit jaar, dus het kwaad was geschied. Er werd gedreigd met een levenslange schorsing, ze werd uitgekotst. Ze was de spot van de sociale media. In al die narigheid hoorde ik op de radio de zachte stem van p. Houtman: ‘men spreekt voor Femke van een levenslange schorsing. Een meisje van 19. Wat een harde domper op zo’n jong leven. Ik haal een oud woord uit de kast: barmhartigheid. Barmhartigheid gaat niet over het ontkennen van fouten en misstappen. Barmhartigheid gaat over nieuwe kansen geven, over toekomst niet afsluiten.’

Sommige gelovigen vind ik best wel gek, zegt Claudia dan. Maar dit kun je dus ook doen vanuit je geloof. Je kunt vanuit je geloof de enige zijn die de moed heeft om zijn bek open te trekken voor iemand voor wie niemand anders opkomt.

Beste mensen, moeten wij niet juist nú, op het kerstfeest van de zomer, voorlopers en wegbereiders zijn van barmhartigheid, zodat zij ten volle kan verschijnen op het kerstfeest van de winter?

Joost Koopmans osa, 24 juni 2018

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *