Het laatste woord

Lezing: Daniel : 12, 1-3
Evangelie: Marcus 13, 24-32

Overweging
De verhalen van het einde van de wereld, moet je lezen zoals de verhalen over het begin: de scheppingsverhalen. Wie van ons genoot er niet van als kind?

Je kon er van dromen: dat prachtige paradijs, geschonken aan Adam en Eva; een veelkleurige tuin vol dieren van allerlei soort. Maar door een stommiteit raakten ze dat paradijs kwijt.

Later leerden we dat de wereld niet in 6 dagen was geschapen, maar miljoenen jaren nodig had zich te ontwikkelen. En dat er nog eens miljoenen jaren overheen zijn gegaan eer de mens verscheen. Niks Adam en Eva, boetserende God en sprekende slang, waardoor velen de Bijbel van hun jeugd voorgoed hebben gesloten. ‘Sprookjes’ zeiden ze.

Maar door verdere studie kon je ook leren dat het scheppingsverhaal geen verslag is dat vertelt hoe alles in die tijd precies gegaan is, maar een geloofsverhaal dat ons maar één ding als waar wil voorhouden: God staat aan het begin van alles en iedereen.

Zoals we de verhalen over het begin moeten lezen, zo moeten we ook de verhalen over het einde van de wereld zien. Allerlei angstaanjagende beelden en verschrikkingen die daarmee gepaard gaan, zijn alleen maar verpakking van één zekerheid: met pijn en moeite en pas na veel ellende zal er een nieuwe wereld komen. Evenmin als dat we in de Bijbel iets wetenschappelijks kunnen lezen over het begin van de wereld, even onzeker blijven we dus over de toekomst en het mogelijke einde.

De Bijbel wil alleen getuigen van het geloof dat God aan het begin stond, en ons zal verzamelen aan het eind. Wij komen uit zijn hand, en we vallen in zijn hand. Hij is onze herkomst en onze toekomst!

Of de wereld ooit vergaat, en hoe hij zal vergaan, daar weten we niets van. Met zijn woorden wilde Jezus zijn toehoorders geen angst aanjagen, maar moed inspreken. Wat er ook gebeurt, hoe groot de verschrikkingen ook zullen zijn, wéét dat er resoluut een einde komt, dat dit niet blijft duren.

Besef het goed: niet de bedrijvers van onrecht zijn heer en meester van de geschiedenis, niet zij hebben het laatste woord. Voor allen die het nog moeten uithouden in deze wereld die zo ver verwijderd is van Gods bedoelingen, voor hen geldt dit bemoedigende, maar ook vermanende woord: leef in gerechtigheid en laat je niet meesleuren in de neerwaartse spiraal van het kwaad. Dat is de actualiteit van de teksten over de eindtijd.

Want hoe groot is de verleiding niet om zo te denken: als de wereld dan toch zo softig in elkaar steekt, waarom zou ik dan niet zorgen dat het mij aan niets ontbreekt; waarom zou ik mijn ellebogen niet gebruiken? Dat is de zuigkracht van het kwaad. Het is een vraag aan ieder van ons: wat zou ik vandaag nog willen doen als ik wist dat morgen mijn wereld verging? Wat wordt dan onbelangrijk en wat doet er echt toe? Daarover nadenken; dat kan helpen om de juiste keuzes te maken: het kwade mijden, en het is in ruime mate voorhanden in onze wereld; geen afgoden dienen, en we hebben er nogal wat in onze dagen; de moed niet opgeven omdat je denkt dat je er toch niet toe doet…….

Ik bid voor jou en doe jij het voor mij:
Dat we het uithouden in tijden van crisis en beproeving, dat we trouw blijven aan ons diepste zelf, aan wat je als je roeping ervaart, aan de liefde die ons bindt, aan het geloof dat het laatste woord aan God is…….

Joost Koopmans osa, 18 november 2018

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *