Ein Mann seines Wortes

Mc 5, 21-43

Op dit moment draait in Duitsland in de bioscopen een film van Wim Wenders over paus Franciscus. ‘Papst Franziskus – Ein Mann seines Wortes’. De titel is een beetje een woordspeling tussen de term ‘dienaar des Woords’ en ‘een man een man, een woord een woord’. Het is een indrukwekkende documentaire, als je Duits enigszins voldoende is, ga in Emmerich of Kleef die film dan zien, maar ik hoop van harte dat die film ook gauw in Nederland te zien zal zijn.

Wat daarin opvalt is, dat het in die hele film nergens gaat over leerstellingen of geloofsovertuigingen, en het gaat al helemaal niet over de kerk. Het gaat veelmeer over de diepte van het leven. Dat elke vluchteling die hier aanklopt een mens is, die dezelfde dromen heeft als jij, die net als jij ook waar wil maken dat hij door God gemaakt is om te leven. Dat we wereldwijd ruimschoots genoeg hebben om iedereen te voeden en een waardig leven te laten leiden, maar dat dat niet gebeurt; en dat we daarmee de mens als beeld en gelijkenis van God, en op die manier ook God zelf met voeten treden. Een bijzonder indrukwekkend moment vond ik hoe de paus het Amerikaanse Congress toespreekt: ‘Het gaat tegen alle menselijkheid in dat jullie nog steeds wapens verkopen aan scholieren en aan foute regimes. En het gaat tegen alle menselijkheid in dat jullie muren bouwen tegen vreemdelingen.’ En hoe je dan in de gezichten van veel afgevaardigden kunt zien dat Franciscus een snaar raakt die alle partijpolitieke standpunten overstijgt. Je hebt het idee dat ze opeens iets zien, wat tot nu toe door allerlei politieke tactieken uit zicht was geraakt. Je zou bijna zeggen dat ze tot geloof komen.

Zoals zo vaak bij wonderbaarlijke genezingen en opwekkingen zegt Jezus in ons evangelie: ‘uw geloof heeft u gered’. En tegen de vader van het meisje zegt hij nog: ‘wees niet bang, maar blijf geloven.’ En daarmee bedoelt hij niet dat je in Jezus of in God moet geloven, en hij bedoelt al helemaal niet dat je in leerstellingen of kerkelijke dogma’s moet geloven. Maar geloof je wel in die diepere laag van het leven, en geloof je wel in het overstijgende van ieder mens. Dat jouw leven door God gewild is, en dat in jouw leven God oplicht. En geloof je dat dat ook voor de ander geldt?

Tot dit leven is ook het dochtertje van Jaïrus geroepen. En ook de vrouw uit wie al twaalf jaar lang het leven wegstroomt is tot dit leven geroepen. Sta op, talita koem, het is jouw bestemming om te leven. En dan niet een leven in de zin van niet dood zijn, en een leven waar letterlijk en figuurlijk dag in dag uit het leven uit wegvloeit. Maar leven waarin jouw waardigheid, jouw dromen, jouw verlangens aan het licht komen. Een leven vol toekomst net als bij dat kleine dochtertje van Jaïrus, een leven waarin zichtbaar wordt dat je beeld en gelijkenis bent van God en waarin God wil oplichten. Een leven waarin je altijd meer bent dan alleen je bestaan in het hier en nu. Waar je geroepen bent om te leven ook al doet je lichaam niet meer mee. En waar je geroepen bent om te leven ook al ben je gestorven.
Geloof je dat? – ‘Uw geloof heeft u geholpen,’ zeg Jezus. Geloof je dat en probeer je dan net als de vrouw in het evangelie tenminste maar even de zoom van zijn mantel aan te raken? Of hoor je eerder bij die andere mensen in het evangelie die Jezus daarom uitlachen? Die staan in het huis van Jaïrus te huilen en te klagen. En als Jezus naar binnen wil, staan ze vooral in de weg. Doe geen moeite, niemand zit meer op jou te wachten, het meisje is al lang dood. Je gelooft toch niet dat hier nog leven in zit? En ze lachen hem uit.
Geloof je dat vluchtelingen ook mensen zijn, of hoor je bij de ‘uitlachers’ die de vluchtelingen dagenlang op zee laten dobberen? Geloof je dat je meer bent dan alleen je prestatie en je economische waarde, of hoor je bij de ‘uitlachers’, die de mensen overlaten aan de marktwerking?

De vrouw in het evangelie en Jaïrus en Jezus blijven wel geloven. Jezus stuurt alle mensen weg die hen uitlachen en voor gek verklaren. ‘Talita koem’, sta op!

In de film blijft paus Franciscus als een gek geloven in het leven, tegen alle kerkelijke regels in en over de grenzen van godsdienst en cultuur heen. Laten we ook gek doen. Soms moet je namelijk gewoon gekke wegen durven te gaan. Soms moet je zelfs je eigen ongeloof overwinnen, en tegen beter weten in toegeven aan de roep: talita koem — sta op.

Ekkehard Muth, 1 juli 2018

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie