Verspieders naar het nieuwe jaar

Nieuwjaarsdag 2017
Numeri 13, 1-26 Jozua 3

Mozes stuurde verspieders uit om het nieuwe land te verkennen. Wat zou het toch fijn zijn als we ook verspieders konden uitsturen om het nieuwe jaar te verkennen. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen, waarop zullen we over een jaar terug kunnen kijken?

Je hebt in deze dagen in bijna alle tijdschriften wel een jaarhoroscoop staan, of trendwatchers proberen te voorspellen wat in het komende jaar belangrijke onderwerpen zullen zijn. — Maar ook jijzelf zult zo je eigen inschatting kunnen maken. Hoe gaat het op je werk? Lopen de zaken goed of zit er weer een reorganisatie aan te komen? En privé: misschien ben je ziek en houd je je hart vast hoe het verder gaat. Misschien maak je je grote zorgen en weet je niet zo goed wat je moet hopen. Misschien koester je al heel lang een droom en vraag je je af of die dit jaar wel uit zal komen. Je zit vol verlangen en je hoopt dat het er dit jaar eindelijk van komt. Misschien gaat het ook ontzettend goed met je, ben je gelukkig, en bid je dat het geluk ook dit jaar bij je moge blijven.

Zo verken je alvast het nieuwe jaar. Maar zou het niet verleidelijk zijn om net als Mozes verspieders uit te kunnen zenden?

En ook onze kerkgemeenschap. We proberen ons staande te houden in een samenleving waar naar de nieuwste cijfers nog slechts de helft van de mensen iets met geloof heeft. Steeds meer mensen houden zich liever aan groeicijfers en andere meetbare feiten. Nu hoef je van mij niet meteen christen te worden of lid van een kerk, maar je merkt gaandeweg dat we met z’n allen meer en meer spiritueel leeg raken. Dat we het overstijgend perspectief steeds meer missen. Ik denk dat dit gemis en dat deze leegte mede de oorzaak is dat mensen bang worden. De touwtjes hangen niet meer uit de brievenbus. We vertrouwen elkaar niet meer omdat we ook niet meer een gemeenschappelijk visioen delen op wat groter is dan cijfers en feiten. In plaats van te gaan voor het visioen vestigen mensen hun hoop van lieverlee op populisten met korte termijn oplossingen.

Met kerst hebben we gevierd wat ons kleine angstige ego overstijgt. We hebben gevierd dat God in ons mens wordt. We hebben gevierd dat hij ons zo kracht en moed geeft. — Hoe kunnen we dat als kerkgemeenschap toch het beste uitdragen? Hoe kunnen we dienstbaar zijn zodat de mensen zich niet alleen blindstaren op cijfers en feiten, maar dat ze weer durven te vertrouwen op het kind dat in hen geboren wordt?

Het wordt voor de Boskapel een spannend jaar. Ik heb verteld over onze gesprekken met de Effata parochie en het Oecumenisch CityPastoraat, en dat we bezig zijn met het idee van een stadsklooster. — U kunt het fijne ervan op onze website volgen en erover meepraten — Zou de Boskapel weer opnieuw een kloosterkapel kunnen worden? De kapel van het stadsklooster waar gelovige en niet gelovige mensen samen weer op zoek gaan naar wat ons overstijgt en wat ons draagt. Het liefst zouden we verspieders willen uitsturen die ons kunnen vertellen hoe het er allemaal uit zal zien. Wordt het een jaar van melk en honing? Het liefst zouden we willen dat de verspieders met een tros druiven terug komen die zo groot is dat er wel twee man voor nodig zijn om hem te dragen.

Het is dan interessant om te kijken hoe Israël uiteindelijk de Jordaan is overgestoken naar het nieuwe land. Misschien zou je verwachten dat het volk eerst maar de soldaten vooruit zou sturen om te waarborgen dat de kust veilig is. Maar Israël doet het heel anders. Ze sturen eerst de priesters, en direct achter de priesters aan de ark van het verbond. Dus niet eerst de cijfers en de feiten, maar allereerst hun geloof en hun vertrouwen.

Eerst de voorgangers, want het is niet alleen geografisch een nieuw land, maar ze betreden vooral ook qua geloof een nieuw land. Het nieuwe land zal een nieuwe manier van geloven met zich meebrengen, en vertaald naar onze situatie een heel nieuwe manier van kerkzijn. En de voorgangers moeten hen daarin voorgaan. Vervolgens de ark van het verbond. Letterlijk zijn dat de stenen tafels waarin Mozes de tien geboden van God gebeiteld heeft. Maar iedereen voelt en beseft dat daarin God zelf aanwezig is. Lang voor de geboorte van Christus is de ark bij wijze van spreken de kribbe waarin God mens wordt.

Ze laten dus hun geloof en hun vertrouwen voorop gaan. Hun vertrouwen dat de vruchten weleens zo groot zouden kunnen worden dat je een tros druiven met z’n tweeën aan een stok moet dragen. En hun geloof dat ze een toekomst tegemoet gaan waar alles wat je aanpakt weleens in melk en honing kan veranderen.

Ons verhaal van de verspieders is natuurlijk niet alleen een historisch verhaal, van zo is het gebeurd en zo moet je hen dus nadoen. Nee het is vooral een verhaal wat telkens weer opnieuw gebeurt — ook vandaag op de eerste dag van het nieuwe jaar. We kunnen weliswaar geen verspieders erop uit sturen, maar als we vandaag de grens oversteken naar het nieuwe jaar dan sturen we wel ons vertrouwen vooruit en ons geloof. We sturen de ark vooruit, de kribbe waarin God in ons geboren wordt. En daarmee lopen we zelf voorop, want het kind wat in ons geboren wordt maakt ons moedig en sterk zodat het door ons, met ons en in ons telkens weer aan het licht kan komen.

Moge het een jaar worden van melk en honing; moge het een zalig nieuwjaar worden.

Ekkehard Muth, 1 januari 2017

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie