Een mantel die warmte geeft

Sint Maarten Matteüs 25, 1-13

De Mantel van Sint Maarten is voor ons een belangrijk beeld geworden voor de wereld waar we naar uitzien. Een wereld vol warmte en geborgenheid, een wereld waar we met elkaar delen, waarin alle mensen kunnen leven met een warme mantel om hun schouders heen. De mantelzorgers onder ons laten dat misschien nog het duidelijkst zien. Je bent dan voor je moeder of vader, voor je man, je vrouw als een mantel om hem of haar heen. Een mantel die de nodige warmte geeft, een mantel die helpt om vol te houden, een mantel waarmee de ander met waardigheid kan leven.

En als je vanuit ons evangelie naar Sint Maarten kijkt, dan zie je dat de heilige Martinus net zo handelt als de wijze meisjes: hij houdt wat lampolie in reserve, hij houdt de helft van zijn mantel voor zichzelf. Je kunt namelijk alleen goed voor de ander zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt. Als je alles weggeeft, heb je al gauw niets meer om te geven. En dan moeten anderen weer voor jou gaan zorgen, daar schiet niemand iets mee op.

Het is natuurlijk een en al beeldspraak, maar beeldspraak vertelt altijd iets over de diepere waarheid. De vijf dwaze maagden pakken gewoon hun lampen, maar ze vullen ze niet nog even bij en ze nemen ook geen extra olie mee. De vijf wijze maagden nemen wel extra olie mee. Zo maken de tien maagden zich op voor de komst van de bruidegom. De bruiloft is een mythisch beeld voor de verbinding van de mensen met God. Als een echtpaar zullen God en mensen één worden.

Maar je gaat natuurlijk pas dan trouwen als je verliefd bent en als er bij allebei voldoende olie is om de vlam van jullie liefde brandende te houden. Die olie, dat kan van alles zijn wat jullie met elkaar delen, gezamenlijke interesses, of dat jullie min of meer op dezelfde manier in het leven staan. Maar de olie dat zal vooral zijn hoe jullie gezamenlijk aankijken tegen wat ons allen overstijgt. Dat je met elkaar voorbij het hier en nu deelt wat je hoopt en waar je naar uitziet. Dat je bij wijze van spreken met je eigen huwelijk ook een huwelijk sluit met die bruidegom uit ons evangelie.

Dat klinkt nu heel duur, maar zo verheven is het niet. Hoe houd je je voorraad olie op peil? Ik denk dat de mantelzorgers onder ons daar alles van weten. Misschien zie je in de ogen van de ander toch telkens weer de dankbaarheid. Misschien voel je door alle ongemak heen toch de liefde. Je lamp blijft branden door wat jullie een leven lang met elkaar gedeeld hebben, door al die goede herinneringen; maar ook door de moeilijke dingen die op jullie pad kwamen en waarin jullie elkaar gesteund en gedragen hebben.

Maar ook zonder dat je mantelzorger bent weet je wel waar je voldoende olie kunt opdoen. De mensen die er voor je zijn, een arm om je schouder, dat je belangrijk mag zijn voor andere mensen, dat je een goede buurvrouw bent, een goede vader of opa, een goede moeder of oma. Dat anderen zich bij jou op hun gemak voelen, gezien en gekend, en dat zij andersom voor jou een plek aan tafel hebben waar je mag zijn zoals je bent. Allemaal olie om het licht brandende te houden.

En waarschijnlijk heb je een vermoeden dat dit allemaal je ingegeven wordt vanuit een diepere bron. Als Martinus van Tours de bedelaar ziet wil hij als vanzelf zijn portemonnee pakken om hem zoals hij dat altijd doet wat munten toe te gooien. Maar deze keer voelt hij dat hij er daarmee niet komt. Een paar munten, een beetje olie waarmee het lichtje van de bedelaar voor even opvlamt om dan gauw weer uit te gaan, is deze keer niet genoeg. Dit keer moet hij zijn voorraad aanspreken. Hij moet dieper gaan. – En als je dieper kijkt dan zie je dat je lamp vooral blijft branden door het licht waar je naar uitkijkt. Je olie wordt aangevuld door je geloof dat we niet gemaakt zijn voor het donker, maar dat we bestemd zijn voor het licht. Dat we niet in de nacht worden achtergelaten totdat al onze voorraden uitgeput zijn, maar dat de morgen komt.

Op dit moment zijn de kinderen lampionnen aan het maken en straks zullen zij binnen komen met het licht. Misschien is dat de olie waar het om gaat. Dat wij in de donkerste tijd van het jaar toch weer moedig lampionnen maken. Dat we op de donkerste momenten van het leven toch blijven uitzien naar het licht. Dat we in het holst van de nacht het vlammetje bewaren. Sint Maarten, de heilige Martinus van Tours trekt zijn zwaard, en in één haal snijdt hij zijn mantel in tweeën en geeft die aan de arme bedelaar. Dan komt de bruidegom, dan komt het koninkrijk van God aan het licht. Een wereld vol warmte en geborgenheid, een wereld waar we met elkaar delen en voor elkaar zorgen. Een nieuwe wereld waar we elkaars mantel zijn en licht.

Ekkehard Muth, 12 november 2017

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *