Uitgezonden tot vrede

Vredesduif

Door Elembis

Lucas 10, 1-9

In de tijd van Petrus en Paulus (afgelopen woensdag vierden we nog hun feest) was het christendom nog een stroming binnen het jodendom. Daarmee vertel ik u niks nieuw: de eerste christenen waren allemaal joodse mensen die hun oude joodse geloof op een nieuwe wijze beleefden. Ze waren met hart en ziel joodse gelovigen, maar dan zoals Jezus daar tegenaan keek.

Maar later, door de reizen van Paulus, kwamen ook steeds meer niet-joodse mensen in contact met de visie van Jezus op leven en samenleven, zijn kijk op God en mensen.

En zo werd die stroming binnen het jodendom een brede beweging, waarbij ook Grieken, Romeinen en allerlei anderen zich aansloten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Want de ene groep onder leiding van Petrus meende dat degenen die christen wilden worden, eerst jood moesten worden. En de andere partij onder leiding van Paulus, zei dat iedereen welkom was, en dat je om christen te zijn, niet eerst jood hoefde te worden. Iets van dat conflict hoor je terug in de brief van Paulus aan de Galaten. Hij schrijft: of je nu besneden bent of niet, dat betekent helemaal niets. Het gaat er alleen om, of je een nieuwe mens wilt zijn, die meewerkt aan een nieuwe schepping.

Die betere wereld die eraan moet komen, wordt door Jezus het Rijks Gods genoemd.
En met die boodschap over het Rijk Gods zendt Jezus zijn leerlingen uit: 72, 2 aan 2.
Geloven op je eentje houd je niet vol; met elkaar, dan sta je sterker.
En wat moeten we gaan doen? Bekeren? Beleren? Voorschriften uitdelen? Niets van dat alles!

De opdracht die ze meekrijgen is om vrede te verspreiden: ‘Breng vrede aan de mensen; genees hen die ziek zijn, en zeg hun dat het Rijk van God gaat beginnen. En neem geen onnodige bagage mee waar je alleen maar last van hebt! Wat je wel mee moet nemen is het vertrouwen dat God met je meetrekt. Vertrouw er maar op dat het je goed gaat als je vrede uitstraalt, en vraag de mensen of ze willen meedoen aan de nieuwe schepping, het rijk van God, waar we elkaar nodig hebben en van betekenis zijn voor elkaar. Daar hoef je geen hoop geld voor te hebben, geen reiszak vol geleerde boeken. Je hebt geen opleiding nodig om iets van Gods goedheid te laten zien……..En zo is het toch ook: bij al het verschrikkelijke nieuws mogen we niet vergeten dat er honderden gewone mensen zijn, met weinig pretenties en zonder veel bagage, die vrede stichten, zieken trouw bezoeken, gekwetsten met hun liefde genezen.

En als je ergens welkom bent, zegt Jezus, ga dan niet van het ene huis naar het andere. Het is alsof hij ons daarmee zeggen wil: doe goed waar je leeft en werkt, en zoek het niet telkens ergens anders. Gewoon dichtbij kun je een nieuwe mens zijn, met in je bagage niet veel meer dan gedachten van vrede en barmhartigheid.

Als dit het is, als ons geloof zó in elkaar zit, dan vraag je je af waarom er zoveel gediscussieerd wordt over regels en voorschriften en waarom er vaak gedoe is in de kerken. Paulus wil van dat gedoe, over wel of niet besneden zijn, af. ‘Ik wil niet meer lastig gevallen worden’ zegt hij ‘Waar het om gaat is of je een stukje van de nieuwe schepping wilt zijn. Vrede voor allen, besneden of niet, die naar dit beginsel willen leven.’

In zijn voetspoor zeg ik dan op mijn beurt: Vrede over allen, gelovig of niet, christen of moslim, Nederlander of allochtoon, blank of zwart, homo of hetero, die willen meewerken aan een nieuwe schepping: laat vrede je eerste woord zijn!

Dat wij de oorlog afleren, van beroep vredeverspreiders worden, elkaar genezen van achterdocht, van scheidslijnen waardoor ‘Ik, beter, echter, meer wáár ben dan jij!’
Dat wij verbinding vinden tussen elkaar als het gaat om de grote vragen van onze tijd. Daarbij halen wij onze levensinspiratie uit het Evangelie, zoals we dat ook vandaag weer hebben gehoord.

Tot slot nog dit:
Ouders kunnen er weleens over tobben dat hun kind niet meer naar de kerk gaat. ‘Maar’ zeggen ze er dan bij ‘hij is wel heel sociaal’ of ‘zij is een prima moeder’. Ik zeg dan weer, in de trant van Paulus: ‘kerks of niet: ieder die werkt aan meer menselijkheid in deze wereld, openbaart een stukje van Christus. Want Hij heeft 1000 ogen, 1000 oren, 1000 monden, 1000 handen en voeten waarmee Hij de vrede, de nieuwe schepping, dichterbij kan brengen, ook door jouw zoon… dochter… door hem…. door haar!’

Joost Koopmans osa , 3 juli 2016

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar Uitgezonden tot vrede

  1. Martine Taks schreef:

    voor onze gebedsdienst zoek ik wat over verdraagzaamheid. Dit is een fijn verhaal ter inspiratie Dank.

Geef een reactie