Dan zouden de stenen het uitschreeuwen


Lucas 19, 28-40
Palmzondag 2016

‘Ik zeg u, als ze zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen.’ Soms duurt het even voordat de stenen het uitschreeuwen, maar als het eenmaal zover is dan is er geen houden meer aan. Dan is er in Syrië met de grootste moeite nog niet een wankel staakt-het-vuren bereikt of de mensen gaan alweer op straat om voor hun vrijheid te demonstreren. Je zou zeggen dat ze moe gebeukt zijn van het oorlogsgeweld — ‘meester, berisp uw leerlingen’ — dat zij ‘berispt’ zijn doordat ze in zo’n vuurpauze toch andere dingen aan hun hoofd zouden moeten hebben, maar zelfs de stenen schreeuwen het uit.

Hoe lang heeft het niet in Oost-Duitsland geduurd? Veertig jaar een socialistisch regime wat steeds meer faalde en dit falen met steeds meer geweld en dwang probeerde weg te poetsen. Altijd al was er weerstand en geklaag, maar net als de paar leerlingen van Jezus was dat altijd een minderheid. Totdat het na veertig jaar opeens zover kwam dat steeds meer mensen zich in kerken verzamelden en dat ze opeens samen de straat op gingen om voor hun vrijheid op te komen. Als ze toen nog langer waren blijven zwijgen, dan hadden de stenen het wel uitgeschreeuwd.

Maar ook wij als Boskapelgemeenschap, altijd al een beetje tegendraads, altijd al het idee dat we een mondige en zelfstandige kerkgemeenschap willen zijn. Maar het is een lange weg totdat je ook echt beseft wat dit betekent. Totdat op ons kapeloverleg anderhalve week geleden wij opeens met z’n allen beseffen dat we er echt voor moeten gaan. Totdat de verschillende ideeën op zo’n manier bij elkaar komen en elkaar vormen dat er een geheel nieuwe energie ontstaat. ‘Meester, berisp uw leerlingen.’ ‘Berispt’ door een ongewisse toekomst en ‘berispt’ door de financiële feiten hebben we ons toch niet laten weerhouden om te gaan voor onze roeping. Als we dat op die avond niet hadden gedaan, dan hadden de stenen het wel uitgeschreeuwd.

Het is als met ons palmtakje. Nu nog helemaal groen en vol leven. En straks steken we het op ons kruisbeeld thuis of bij een andere plek die we thuis ingericht hebben voor het overstijgende in ons leven. En daar blijft het zitten, het wordt droog en verliest steeds meer kleur, zoals ook ons leven door de kruisen die we zelf te dragen hebben aan kleur kan verliezen. Je komt er dagelijks langs maar meestal zul je er niet bij stilstaan. Het is meer zo dat je het nog even vanuit je ooghoek waarneemt. Telkens weer onbewust een glimp van het leven, een glimp van het groen wat er ooit inzat en een glimp van de taaiheid die er nog steeds inzit ook al is het groen al lang verdwenen.

Door alle ziekte, door alle ellende, door alle dood heen verkondigt het palmtakje het leven. Heel bescheiden en onopdringerig, totdat het opeens een palmtak wordt op de weg van Jezus en de straatstenen het uitschreeuwen. Totdat je er opeens wel bewust bij stilstaat omdat je in je ziekte of in je situatie snakt naar nieuw leven. Dat je je afvraagt: ‘Wie ik zal zijn?’, en zal ik dat ooit nog mogen worden. Dat je zou willen dat zelfs de stenen je nieuw leven zouden toeschreeuwen.

In het Lucasevangelie is het een kleine intocht. Er wordt wel even iets gezegd over een menigte langs de weg, maar het zijn alleen de leerlingen die kleren op de weg leggen en palmtakken, en die luid roepen en schreeuwen. Het lijkt wel een beetje op de situatie in Nederland. Het zijn nog maar een paar mensen die zich spiritueel noemen, laat staan gelovig in kerkelijke zin. En er zijn partijen die roepen: ‘berisp uw leerlingen’, laat de kerken niet harder schreeuwen dan andere hobby-verenigingen ook.

Misschien is het valse hoop en een beetje ingegeven door mijn beroepsdeformatie, maar misschien is het moment niet meer zo ver dat dan maar de stenen het zullen uitschreeuwen. Dat we met z’n allen beseffen dat we onszelf tekort doen als we ons beperken tot het materiële en het hier en nu, en tot wat we uit onszelf kunnen halen. Ik heb het niet perse over het kerkelijk geloof, maar als we ook alle andere vormen van spiritualiteit laten varen, dan worden we als een overjarig palmtakje dat niet meegenomen werd naar de aswoensdagviering en wat ook niet vernieuwd werd op palmzondag.

Laten we ons niet ‘berispen’, laten we ons palmtakje meenemen. Laten we gaan voor een leven dat zich niet laat ‘berispen’ en inperken door het hier en nu. Maar laten we gaan voor een wereld waar zelfs de stenen het zullen uitschreeuwen van het leven.

Ekkehard Muth, 20 maart 2016

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie