Wat er was, wat er is en wat er komt

time photo Openbaring 1, 4-8

Vandaag is het de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Komende zondag is het de eerste zondag van de advent en beginnen we aan een nieuw jaar. Maar eigenlijk klopt de uitdrukking ‘kerkelijk’ jaar helemaal niet, het zou veel beter ‘menselijk’ jaar moeten heten. Het gaat namelijk helemaal niet om de kerk, maar het gaat erom dat we in één jaar ons hele mensenleven doorlopen.

Komende zondag beginnen we er weer aan met de verwachting zoals ouders vol verwachting op de geboorte van hun kindje wachten. Vervolgens vieren we met kerst onze geboorte. Daarna komt de veertigdagentijd waar we stilstaan bij alles wat het leven bedreigt, en op goede vrijdag gedenken we de dood. Maar dan komt alweer Pasen waar we vieren dat er ook dan nog toekomst is, en met Pinksteren en alle zondagen daar tussenin bezinnen we ons erop hoe we aan ons leven in alle hoogten en diepten vorm geven.

Vandaag is het dus de laatste zondag van het mensenjaar, en zoals je dat op een oudejaarsavond doet, kijken we vandaag naar drie dingen: we kijken terug we kijken naar het nu en we kijken vooruit.

Misschien heeft u het al gemerkt: het meest opvallende is dat we bij het doorleven van het mensenjaar niet pas bij de geboorte beginnen, maar al daarvoor. En we eindigen ook niet met de dood, maar daarna. Het is zelfs zo dat het grootste deel van het kerkelijk jaar ná Pasen ligt. Dat zijn de zogenaamde ‘groene zondagen’, waar ik dus een groene stola draag. De langste tijd van het jaar zitten we dus in een gebied waar ons leven hier en nu en het leven hierna door elkaar heenlopen. En dat markeren we met het pinksterfeest, waar we vieren dat het hier en nu beademd wordt door wat ons overstijgt.

Hoe groot is jouw leven? Aan het eind van het mensenjaar en met het begin van een nieuw jaar voor ogen maakt onze lezing de balans op. Het klinkt allemaal een beetje geheimzinnig, Maar voor degene die het jaar al voor de geboorte begint en voor degene die na Pasen en na de verrijzenis gewoon doorgaat, is het eigenlijk helemaal niet zo geheimzinnig.

God, ‘die is, die was en die komt’; ‘Christus, de eerstgeborene uit de doden’, die dus verrezen is uit de dood; en wij, die zijn koninkrijk vormen omdat we ‘priesters’ zijn, dus bemiddelaars of doorgeefluik tussen dit leven hier en het leven daar. ‘Ik ben de alfa en de omega’, ik ben er van a tot z, ‘ik ben het die is, die was en die komt.’ Zo komt in onze lezing niet alleen het hele mensenleven aan bod, maar ook de geschiedenis van de hele mensheid. Op deze oudejaarsavond van het kerkelijk jaar kijken we terug tot het begin van de wereld, we kijken naar het heden, en we kijken naar de eeuwigheid.

De terroristen en IS willen van God die was en die komt een god maken die alleen is. En dan mogen ze wel roepen dat er een hiernamaals is, daar zullen ze immers beloond worden voor hun daden, maar ondertussen maken ze van dit leven hier een bestaan juist zonder verbinding met wat er was en wat er komt. Daarom kunnen ze het leven van anderen en ook hun eigen leven zo makkelijk weggooien.

Hoe groot is je leven? Begint het pas bij je geboorte en eindigt het met de dood? En moet je het dus alleen van dit leven hier hebben? Of is je leven groter, was je al gewild voordat je geboren werd, en zal er toekomst zijn als je eenmaal sterft? En veel belangrijker nog: ben je hier in dit leven alleen maar wat je er in het hier en nu van kunt maken? Of heeft je leven hier ook een dimensie die groter is?

Het Humanistisch Verbond had een hele tijd een reclamespotje waar bekende Nederlanders een soort geloofsbelijdenis aflegden: ’Ik geloof in het leven vóór de dood.’ En vervolgens was er een voice-over te horen: ‘Gelooft u ook in het leven vóór de dood, word dan lid van het Humanistisch Verbond.’

Nou, dan zouden we allemaal wel lid moeten worden. Want misschien geloven we zelfs nog méér in het leven voor de dood dan de humanisten. Het leven voor en na de dood is namelijk niet bedoeld om dit leven hier minder belangrijk te maken. Integendeel, ons leven in het hier en nu wordt daardoor juist opgewaardeerd. Want net zoals we ons op al die ‘groene zondagen’ heen en weer bewegen tussen hier en ‘daar’, is ons leven verbonden met wat ons overstijgt.

En soms kun je dat direct merken: als je bijvoorbeeld kracht krijgt om te dragen wat je eigenlijk niet meer kunt dragen dan zeggen we vaak ‘kracht van boven’. Of als er geluk in je leven komt, groter dan je eigenlijk kunt bevatten, dan komt de hemel op aarde. Zo staan we met één been in de tijd en met het andere been af en toe in de eeuwigheid. En zo wandelen we verder met God als onze reisgenoot, die was, die is en die komt.

Ekkehard Muth, 22 november 2015

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

2 reacties op Wat er was, wat er is en wat er komt

  1. Theo Thier schreef:

    Nooit eerder gehoord, Ekkehard, van ‘Groene zondagen’, wél van “Zwarte zaterdag”. Dat was dan uit het land waar God uit de publieke ruimte geweerd wordt, en waar we onlangs waren. Weer wat geleerd dus.
    En nog wel wat meer geleerd uit je overweging; je eigen leven en ook dat van je medemensen zien in de stroom van de tijd en de eeuwigheid; een medemens zien als een medepelgrim.
    Niet in de Boskapel geweest, tóch “bijgepraat” dankzij de site.

  2. Antoine Schröder schreef:

    Ikzelf ervaar ook dat je van tijd tot tijd kracht krijgt en oplossingen voor zaken waar je al een tijd mee zit.
    Momenteel worden er door mij veel vernieuwende stappen gezet in mijn leven.Het is mij dan ineens duidelijk wat ik moet gaan doen
    Misschien het gevolg van een zware moeilijke start begin dit jaar?
    Kortom in deze in deze overweging herken ik veel.

Geef een reactie