Koopzondag

Ede heeft gestemd. Er komt geen koopzondag. Ik ken veel mensen die traumatische herinneringen hebben aan die eindeloze bedrukkende zondagen in hun gereformeerde gezinnen. Niet buiten spelen terwijl de zon scheen, geen ijsje. En over ijs gesproken: ook niet schaatsen op die ene (zon)dag dat het wel kom. Zouden zij voor of tegen de koopzondagen gestemd hebben?

Ede haalde het nieuws en op tv zei een jonge vrouw: ‘stel je toch voor, als de winkels op zondag open moeten dan kunnen winkeliers niet meer naar de kerk.’ – Het leek wel alsof ze in een andere wereld leefde. En ja, precies om die andere wereld gaat het ook.

Daarmee bedoel ik niet de wereld van een kerk met haar regels en met een Heere die wel zon schenkt maar geen ijsjes toestaat. Maar ik bedoel de wereld waar het even om andere dingen gaat dan om consumeren en marktwerking.

Toegegeven, ik weet nog niet zo gauw wat erger is: in een zware kerk door een hel-en-verdoemenis-preek gekleineerd te worden, of gereduceerd te worden tot consument? Maar als ik dan hoor dat in supermarkten op zondag voornamelijk diepvriesproducten verkocht worden – ja, je leest het goed: diepvriesproducten! – dan ben je wel ver heen.

Kunnen we op zondag wellicht iets anders bedenken dan winkelen? Een dag wijden aan je andere krachten dan alleen je koopkracht. Aan vrienden, familie, met elkaar eten, zingen, dansen en feestvieren. Een dag opgetild worden in die andere wereld waar je wordt wie je ten diepste bent, groter dan je portemonnee en zelfs groter dan je hart.

In Zuid-Italië kennen ze ‘la passeggiata’, urenlang op en neer flaneren over de dorpsstraat, elkaar ontmoeten, een praatje maken, de saamhorigheid proeven, zien en gezien worden… Niemand meer die een etalageruit in kijkt.

Ekkehard Muth

Dit bericht is geplaatst in Boskapelkronkel, Nieuws. Bookmark de permalink.

Geef een reactie