Geef ons altijd dat brood!


Lezing: Johannes 6, 1-15

Naarmate de economische groei toenam, nam ook de vakantie-industrie toe. Naast de grote vakantie biedt de markt ook voor- en najaarsvakanties aan en reisjes tussendoor. Het is goed om de sleur van alledag te doorbreken met een time-out, maar toch zijn er ook mensen die niet zo hard hollen. Die genoeg genoeg vinden. Ze zijn tevreden met wat er is en weten te genieten van de wonderen dichtbij.

Zoals het verhaal van de boswachter, die zich rijk voelt: hij kent de planten bij hun naam; hoort elk vogeltje tussen al die anderen en houdt de bomen op peil. Het bos is zijn huis, de natuur een geschenk.
En dan die man die elke dag even naar zijn oude moeder gaat. Hij heeft zijn baan, verdient een aardige cent, staat voor iedereen klaar, maar eerst komt zijn moeder: even gedag zeggen. Hij vindt het een geschenk dat dat nog kan; het maakt zijn leven goed en zinvol.
Zo ken ik ook een lerares met 2 kinderen: een zoontje gezond en sterk, en een dochtertje. Ook gezond en sterk, maar met het syndroom van Down. Ze heeft er veel zorg aan, maar ze voelt er zich rijk mee. Raar misschien, maar het gevoel van geluk om voor dit kind te zorgen is sterker dan de pijn zo’n kind te hebben.

Wie vindt het niet fijn om zo af en toe eens op vakantie te kunnen: en dat we ruimschoots kunnen genieten? Als het maar niet ten koste gaat van de natuur en er bijv. prachtige dieren worden doodgeschoten om er mee te pronken als vakantietrofee.
Als we het respect voor iedereen maar bewaren, en onze terminale moeder niet een extra spuit moet krijgen, omdat onze vakantie moet doorgaan op die en die geplande datum.
Als gehandicapte kinderen en hun ouders maar niet worden weggekeken, want ‘dat’ had toch niet gehoeven….’
…Als naast een economische groei ook maar ‘een economie van het hart’ blijft bestaan, want alles wat we hebben, dat hebben we gekregen. Het wezenlijke in ons leven, is een geschenk, ‘als brood dat uit de hemel neerdaalt’.

Jezus herinnert ons in het Evangelie aan dat oude verhaal dat zich afspeelde in de woestijn. De mensen dreigden van de honger om te komen en God beloofde Mozes dat het brood zou gaan regenen. Maar de mensen mochten niet meer verzamelen dan de hoeveelheid voor één dag. Niet hamsteren, want anders schraap je misschien weg wat voor een ander bedoeld was. In het verlengde daarvan leert Jezus ons bidden: ‘Geef ons heden …..’ Geef ons brood voor deze dag, dan is er genoeg voor de ander!

En zo is brood het verzamelwoord voor wat de mens dagelijks nodig heeft: de liefde en het licht, de vriendelijke groet en het water. Maar ook de moeilijke dingen in je leven heb je nodig. De zorg voor je zieke moeder of je gehandicapte kind is niet altijd gemakkelijk, maar toch voelen mensen zich gezegend om de zorg die ze aan elkaar mogen besteden. Wie de moeilijke dingen in zijn leven niet overslaat, die groeit eraan.
Pijn gaat weg met een pilletje. Diepe pijn geneest door liefde en zorg die je ontvangt, die je geeft.

Laat ik deze overweging eindigen met een vakantieherinnering uit 1988 toen ik met mijn Turkse vriend die hier in de buurt woont, op vakantie was in Turkije. We logeerden o.a. bij zijn oom in Izmir, en die organiseerde met zijn vrachtwagen een reisje naar het armenstrand aan de Egeïsche zee, 120 km verderop. Op dat armenstrand kamperen allerlei groepen mensen, ieder onder zijn eigen schaduwrijke boom, ook ’s nachts bij een temperatuur van 25C. In het begin van onze tocht werden er verschillende mensen opgepikt die blijkbaar ook meegingen. Op mijn vraag wie dat waren vertelde mijn vriend: dat zijn ook arme mensen, soms familieleden, die een vakantie niet kunnen betalen…’
Je kunt het brood dat uit de wereld neerdaalt bij elkaar schrapen, want er mocht eens niet genoeg zijn voor jou en je gezin….. Je kunt het brood ook delen met anderen, met de armen, zodat ook zij te eten hebben… en ook voor hen er een vacatie inzit.
Gelukkig de mensen die de kunst kunnen verstaan echte mensen te zijn met elkaar. In hen zien we wat Jezus bedoelt met het brood dat leven geeft aan de wereld.

Joost Koopmans osa

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie