Wij zijn van Christus

Lezingen: 1 Kor 10,13-17 (is Christus dan verdeeld?) en Mat 4,12-23 (Jezus gaat over grenzen heen)

Een van de redenen waarom mensen godsdienst de rug toekeren is dat gelovigen onderling zoveel ruzie maken. Orthodoxe en liberale joden; soennieten en alevieten; ze kunnen in één land een burgeroorlog ontketenen. Er zijn ook landen, waar katholieken en protestanten elkaar nog steeds niet kunnen uitstaan, en ook in ons eigen land steken de verschillen door ongelukkige uitspraken, soms weer op venijnige manier de kop op. Is Christus dan verdeeld? Hijzelf was in zijn tijd grensoverschrijdend bezig. Dat wij dit uur onze éénheid in Christus mogen vieren.

Overweging

Multiculturele steden zijn geen nieuw verschijnsel. Neem Korinthe in de tijd van Paulus zo rond het jaar 50, tóen een belangrijke havenstad. Zoals alle havensteden was ook Korinthe een verzamelplaats van mensen uit allerlei landen. Je trof er dus niet alleen grieken aan; ook veel buitenlanders hadden zich daar gevestigd vanwege de haven en de handel. Korinthe kende dus een multiculturele samenleving, alleen noemden ze dat toen nog niet zo. Zo leefde er ook te midden van die mengelmoes een groep christenen van verschillende komaf. En dus was daar de kans groot op verdeeldheid en onderling gekissebis. En zo gebeurde het ook.

Paulus, die daar het fundament van de jonge kerk heeft gelegd, is dat ter ore gekomen. De één zegt: “ik ben een aanhanger van Paulus”; een ander: “Ik sta achter Apollos”; een andere groep van joodse komaf zegt: “Wij zijn volgelingen van Kefas.” Dat doet Paulus pijn. Ze dienen immers allemaal van Christus te zijn! En die ene Christus staat boven alle partijen. Hij wil mensen niet verdelen, maar juist samenbrengen. Hij heeft een hekel aan grenzen die mensen opdelen en opzetten tegen elkaar. Hij wil juist muren afbreken.

Het Evangelie van vandaag is daar weer een illustratie van: Jezus laat Nazareth voor wat het is en houdt ook Jeruzalem, het Centrum van de godsdienst, voor gezien. Hij gaat wonen en werken in het noorden, in de marge van het land waar maar weinig gelovige joden wonen. Daar in Galilea woont een volk van niks, vinden de hooggeleerde heren in Jeruzalem. Het is een streek die wordt geminacht, het Galilea van de heidenen, en juist daar gaat Jezus naar toe. Hij gaat over de grenzen die anderen trekken, heen. En hij zoekt zijn eerste medewerkers niet onder de Schriftgeleerden in de hoofdstad, maar onder het gewone volk. Vissers roept hij bijeen en zegt dat Hij hen vissers van mensen wil maken.

En inderdaad: met Petrus en Andreas voorop gaan ze mensen verzamelen in hun netten. Maar al gauw dreigen die netten hier en daar te scheuren. Paulus vertelt ons vandaag bijvoorbeeld over de scheuren in de jonge kerk van Korinthe. Maar het net scheurt pas goed 15 eeuwen later, wanneer de Paus als vertegenwoordiger van Roomse Kerk en Luther als vertegenwoordiger van de hervorming, niet naar elkaar willen luisteren. En sindsdien zegt de één: “Ik ben van Rome” en de ander: “Ik ben van de Reformatie.”

De geschiedenis herhaalt zich tot op de dag van vandaag, bijvoorbeeld tussen de aartsbisschop van Utrecht en zijn opponenten van de protestante kerk. Terwijl wij allen, zoals Paulus zegt, van Christus zijn.

Onze steden zijn gaan lijken op Korinthe; allerlei religies huizen in één en dezelfde stad. Christenen en islamieten wonen in dezelfde straat. In van oudsher katholieke streken staan nu ook moskeeën. En op katholieke scholen zitten ook islamitische kinderen. Daarmee dient zich een nieuwe vorm van oecumene aan. Als christelijke gemeenschap staan wij voor de uitdaging om door alle negatieve beelden heen, te kijken wat die grote wereldgodsdiensten van elkaar kunnen leren en wat hen met elkaar verbindt.

Hoog tijd dus om het tenminste als christenen onderling eens te gaan worden. Hoe? Niet door verschillen van eeuwen zomaar weg te poetsen…. Wel door te luisteren naar elkaar, door te leren van elkaar, door te vieren met elkaar, en te werken met elkaar. Net zo min als de hoge heren in Jeruzalem voorop gingen in een grensoverschrijdend geloof, net zo min doen ze dat in Rome en in Utrecht.

De gewone mensen aan de basis moeten hierin voorop gaan. In parochies en gemeenten, in de kerken met een kleine k moet het groeien. Dan volgen de kerken met een grote K — zo mag je hopen — vanzelf.

Jezus begon ook niet in Jeruzalem met iets nieuws, maar ergens aan een meer, met heel gewone mensen.

Joost Koopmans osa

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

2 reacties op Wij zijn van Christus

  1. Julia van Wel schreef:

    Theo,
    Het lijkt me dat we allemaal christenen zijn, dus ‘van Christus’, of we nu de Boskapel of de eigen parochiekerk bezoeken!
    Julia

  2. Theo Thier schreef:

    Sinds iets meer dan een jaar ben ik Boskapeller. Ik ‘was’ daarvoor van ‘de Twaalf Apostelen’ in Wijchen. Moet ik me de woorden van Paulus (en impliciet die van Joost) aantrekken? Zo ja, hoe?

Geef een reactie