Zalige vruchten – Allerheiligen Allerzielen 2013

Lezing: Matteus 5, 1-12

Welkom in de Boskapel waar we vanochtend Allerheiligen en Allerzielen willen vieren. Dat wil zeggen: we staan stil bij alle heiligen, dus bij allen die ons op een bijzondere manier ‘vruchten van het leven’ hebben nagelaten en waardoor de hele kerk zich geïnspireerd voelt. En we staan stil bij alle zielen, bij onze overledenen die voor ons persoonlijk vruchten van het leven hebben nagelaten, dus bij degenen die misschien niet voor de hele kerk heilig zijn, maar wel voor onszelf.

Grote en kleine heiligen dus, mensen van lang en niet zo lang geleden. Mensen op wier vruchten we mogen teren en die een kern in ons gelegd hebben om zelf vruchten van het leven voort te brengen.

We staan stil bij onze pijn en ons gemis. Maar we staan ook stil bij de kracht en de belofte om verder te gaan. In onze evangelielezing prijst Jezus ons ‘gelukkig’, daar ligt onze bestemming. Dat we op weg zijn naar de hemel hier op aarde, en daar waar onze overledenen ons naartoe voor zijn gegaan.

Overweging

“Het schrikt me soms af hoeveel ik op je lijk nu,” zingt Maaike Ouboter in haar lied Dat ik je mis. Maaike Ouboter, beroemd geworden omdat ze gevraagd werd om haar prachtige lied op de uitvaart van Prins Friso te zingen. “Dat ik je mis” klinkt als een heel eenvoudig liedje, heel puur gezongen, maar het neemt je meteen mee de diepte in. Het neemt je mee naar de kern van je verdriet, maar ook naar je kracht om verder te gaan. Ze zingt over de scheiding tussen jou en de overledene, maar tegelijkertijd ook over de verbondenheid van jou met hem of haar die je zo mist. De verbondenheid die zo intiem is dat het tegelijkertijd ook bijna beangstigend is: “Het schrikt me soms af hoeveel ik op je lijk nu.”

Wie wil jij vanochtend herinneren? Wie draag jij met je mee? Wie zit zo in je dat je op hem of haar lijkt? Wie draagt er vrucht in jou? Wiens vruchten mag jij plukken?

Vruchten zijn een uitvinding van de natuur om leven door te geven. Bij vruchten vinden we het allerbelangrijkste het gedeelte wat eetbaar is. En we hebben bijvoorbeeld appels en aardbeien zo doorgekweekt dat zij veel meer vruchtvlees hebben dan oorspronkelijk. Maar voor de natuur is niet het vruchtvlees het belangrijkste, maar de pitten. Dat zijn de zaden waar nieuw leven in zit. Het vruchtvlees dient alleen maar als een soort opstartvoeding totdat de zaadjes hun weg gevonden hebben om in de aarde wortel te schieten.

Wat zijn de zaadjes die in jou gelegd zijn? En hoeveel voeding heb jij meegekregen om te kunnen groeien en om uiteindelijk op eigen benen te kunnen staan? Van je ouders misschien. Of van je man of je vrouw. Misschien ook van je kind. En van alle mensen die jou mede gemaakt hebben tot wie je nu bent. Die op de een of andere manier vrucht dragen in jou.

De vruchten van het leven. Dat zijn de vruchten waarvan je met volle teugen geniet. Warme herinneringen die je koestert, liefde die je hebt ervaren, lief en leed wat jullie gedeeld hebben. Maar misschien zijn er ook vruchten die bitter zijn omdat ze niet goed hebben kunnen rijpen of omdat ze je tegenstaan. En er zullen ook vruchten zijn die je niet wilt plukken en die je liever laat hangen.

We hebben de namen genoemd en we hebben hun lichtjes tussen de vruchten van het leven gezet. In de bergrede prijst Jezus de mensen gelukkig: “gelukkig die nederig van hart zijn, de zachtmoedigen, de barmhartigen, de vredestichters en wie zuiver van hart zijn.” Maar ook gelukkig degenen voor wie de vruchten bitter smaken, die vervolgd worden, uitgescholden, wier verlangen onbeantwoord blijft en die maar blijven hongeren en dorsten, gelukkig de treurenden. Vroeger stond in ons verhaal in plaats van ‘gelukkig’ het woord ‘zalig’. Hoe bitter de vruchten ook mogen zijn, het is de bedoeling dat je groeit en dat je vruchten mag voortbrengen die zalig smaken.

Zo staan we vanochtend stil bij degenen die we missen. We zijn dankbaar voor de vruchten die we van hen mogen plukken en koesteren. We putten er kracht uit. En we gaan verder om zelf vruchten van het leven voort te brengen. Zalige vruchten.

Ekkehard Muth

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.

Geef een reactie