Op de drempel – met Paulus

Lezingen: Kol 3,12-17 en Mat 2,13-15.19-23

Een terugblik

Een zondag tussen de feestdagen door. Even wat nagenieten en op adem komen na de drukte van Kerst. Even diep ademhalen voor de drukte maar natuurlijk ook gezelligheid van Oud en Nieuw. Al zijn er natuurlijk ook mensen die weinig vreugde beleven aan deze dagen. Het is een tijd van terugblikken en van goede voornemens. Ook in de Boskapel is er veel gebeurd. We zetten onze tocht voort, onze HartsTocht, zoals we het noemden tijdens de viering van ons jubileum, en we zetten nieuwe accenten. Dat jubileum, 50 jaar Boskapel, was meteen een van de hoogtepunten van het afgelopen jaar. Maar dit was ook het jaar waarin Joost Koopmans afscheid nam. De Boskapel­gemeenschap heeft veel aan hem te danken. Zijn afscheid valt sommigen nog steeds zwaar. Gelukkig gaat hij nog met enige regelmaat voor. Zijn afscheid betekent ook dat onze nieuwe pastor, Ekkehard Muth, een steeds groter stempel op de Boskapel kan drukken. Dat is onvermijdelijk, dat kan wennen zijn, maar dat is goed. Een gemeenschap kan zich niet ingraven in bepaalde gewoontes, maar moet blijven groeien. We zijn blij met Ekkehard en de nieuwe impulsen die hij geeft.

Een andere grote verandering betreft de koren. In het kader van de kwaliteits­verbetering volgen koorleden de koorschool. Dat is een goede ontwikkeling. Maar ook bleek dat het voortbestaan van de koren alleen mogelijk zou zijn als ze zouden samengaan. Dat is niet zonder pijn en moeite gebeurd. Maar zonder dat te vergeten: het resultaat mag er zijn, zoals blijkt in de zondagvieringen, maar zoals vooral ook gebleken is tijdens het kerstconcert en de kerstviering. En bij de goede herinneringen aan afgelopen jaar hoort ook de avond Om Alle Zielen, een goede avond en een groot succes.

Al deze dingen zijn tot stand gekomen onder de goede leiding van onze pastor Ekkehard en niet te vergeten het bestuur, dat zich ook steeds heeft ingezet voor een vernieuwde en vernieuwende koers van de Boskapel. En we hebben ze te danken aan onszelf, aan alle vrijwilligers in onze gemeenschap die zich steeds weer willen inzetten.

We hebben veel om op terug te kijken en het meeste is goed.

Overweging

Vandaag staat officieel het feest van de Heilige Familie op de kalender en het evangelie past daar ook niet slecht bij. Toch wilde ik het evangelie deze keer laten rusten. De tekst van Paulus lijkt immers veel geschikter om mee op de drempel te staan, de drempel van Oud naar Nieuw. Paulus heeft het namelijk over de manier waarop christenen met elkaar om horen te gaan. Dat is een goed uitgangspunt om stil te staan bij wat wij van het afgelopen jaar gemaakt hebben. En of er nog goede voornemens nodig zijn.

Wat zegt Paulus dan? Hij komt met een mooi beeld: omdat God u liefheeft, moet u zich bovenal kleden in liefde. Ik sla al die andere mooie dingen maar even over, want dit is waar het om gaat. God heeft ons lief; laten we die liefde aantrekken als een kleed. Zo laten we ook zien dat God ons liefheeft. Dat laten we zien in onze liefde voor elkaar.

Maar liefde is wel een mooi, groot, warm en ook duidelijk woord, er kan nog meer gezegd worden. Zoals het tegenwoordig heet in de mode: accessorize! Kies de juiste accessoires bij je kleding! En wat past er zoal bij het kleed van de liefde? Paulus somt een rijtje bijpassende accessoires op: innig medeleven, goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld. Dat heeft Paulus ook niet allemaal zelf verzonnen. Dat soort rijtjes is in die tijd bij iedereen bekend. Maar één accessoire springt eruit. Daar besteedt Paulus extra aandacht aan: vergeef elkaar.

Het is misschien geen populaire accessoire, maar toch: vergeving kleurt echt goed bij de liefde. Het is zeker ook een accessoire die past bij Oud en Nieuw, als we terugkijken. Want wat is het heerlijk om terug te kijken op alle goede dingen. Maar wat kan het moeilijk zijn om terug te kijken op wat er allemaal minder goed is gegaan. Op de pijn die anderen je aangedaan hebben. Op de pijn die je anderen aandeed. Dan is vergeving een nuttige accessoire.

Vergeving is nuttig en belangrijk voor degene die vergeven wordt. Dat ligt voor de hand. Als iemand je vergeeft, ben je vrij om verder te gaan. Maar vergeving is ook belangrijk voor degene die vergeeft. Je hoeft niet langer de schuld van de ander bij te houden, te tellen en te wegen. Ook degene die vergeeft, wordt daardoor vrij om verder te gaan. Niet voor niets vergeeft ook God ons. God wil met ons verder, aan stilstaan bij het verleden heeft God niets. Dat voorbeeld mogen we ons aantrekken: laten ook wij elkaar vergeven, zodat we met elkaar verder kunnen. Want het is geen nonchalante vergeving, zo van “laat maar”. Nee het is: zodat we verder kunnen met elkaar. Vergeving maakt het terugkijken op het oude jaar een stuk gemakkelijker.

Er is trouwens iets aan de hand met dit woord vergeving. In het Grieks zijn er meer woorden die het begrip vergeving kunnen uitdrukken, maar het woord dat Paulus hier gebruikt, houdt eigenlijk verband met het Griekse woord voor genade, welwillendheid. En dan klinkt het ineens nog minder vreemd in het rijtje innig medeleven, goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld. Welwillendheid. Dan is het niet zo dat na de mooie nu de lastige dingen komen die je ook nog moet doen, verdragen en vergeven, nee, de welwillendheid, de genade, hoort gewoon thuis in dat rijtje. Als je welwillend bent, het beste wilt voor de ander, oog hebt voor de ander, de ander ziet staan, en niet blijft stilstaan bij wat er mis is gegaan, dan wordt vergeving een stuk gemakkelijker en vanzelfsprekender. Dan past vergeving helemaal in de liefde, de band die ons tot een eenheid maakt. Met de vrede van Christus in ons hart, vormen wij samen één lichaam.

Wees ook dankbaar, staat er dan ineens. Wat nu weer? Was Paulus iets vergeten? O ja, dankbaarheid, we moeten natuurlijk ook dankbaar zijn. Vlug er even tussenfrommelen. Dat lijkt misschien zo, maar dat ligt een beetje aan de vertaling. Die vertaling is op zich gewoon goed. Maar door die vertaling missen we wel iets wat in het Grieks wel opvalt, en wel aan het woord voor dankbaar zelf. Dit woord voor dankbaar is net als het woord voor vergeven familie van het woord voor genade / welwillendheid. In het Grieks is dus veel duidelijker dat die dankbaarheid niet zomaar een opwelling is, geen bijgedachte, maar iets dat de cirkel rond maakt: God heeft ons lief, God staat welwillend tegenover ons en vergeeft ons, wij vergeven op onze beurt elkaar, wij hebben elkaar lief, vormen een eenheid en danken zo God.

Misschien dat we nu niet alleen terugkijken, maar ook vooruit…

Rond Oud en Nieuw kijken we niet alleen terug. We maken ook goede voornemens. Misschien alleen heel algemeen, dat we het nu beter gaan doen, of heel specifiek, dat er iets is wat we gaan doen of laten. Als het briefje met goede voornemens nog leeg is, of als er nog wat bij kan, dan zijn de woorden van Paulus geen slechte inspiratiebron. Het kleed van de liefde, met de accessoires innig medeleven, goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld, maar vooral welwillendheid en vergeving, is geen kleed van uiterlijk vertoon. Het is een kleed waarmee je de diepte ingaat. De diepte waarover we ook met Kerstmis gehoord hebben. Het kleed van de liefde aantrekken is leren leven met de diepte in jezelf. Probéren te leven met de diepte in jezelf. De diepte waarin wij het beeld van God ontdekken, vermoeden in onszelf. Dat beeld van God waaraan het kind in de kribbe ons herinnert.

Het kleed van de liefde aantrekken is aandachtig leven. Je bij alles wat je zegt en doet afvragen: doe ik dit in de naam van Jezus? Wil ik zo de liefde van God beantwoorden? Want dat is de manier om God te danken. Zijn liefde beantwoorden. In Jezus.

Laten we ons dat voornemen in het nieuwe jaar.

Amen

Karel Peijnenborg

Dit bericht is geplaatst in Nieuws, Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie