Om Alle Zielen – een verslag

[lg_slideshow folder=”OAZ2013″]

Op zaterdag 2 november was het Allerzielen, een mooi moment om stil te staan bij de mensen die ons ontvallen zijn en die we af en toe zo graag nog eens willen gedenken. Op allerlei plekken wordt daar tegenwoordig op 2 november aandacht aan besteed, maar zo bijzonder en sfeervol als Om AlleZielen in de Boskapel afgelopen zaterdag heb ik niet eerder meegemaakt. Om Allezielen werd georganiseerd door het Centrum Ontmoeting in Levensvragen en het Augustijns Centrum de Boskapel en werd mede mogelijk gemaakt door de Monuta Charity Fund.

Er was een hele route uitgezet, zowel binnen als buiten, waar alle zintuigen aan meededen. Zo kon je proeven van bitter, zuur, zout en zoet, want de herinneringen aan onze dierbare overledenen kennen die smaken ook. Je kon een lichtje aansteken, een ballon oplaten met een speciale tekst, in de tenten van woede, angst of hoop je creatief uiten en laten zien wat je nog op je hart had. Je kon schilderen, boetseren en naar een verhalenverteller luisteren. Je kon een pad door het donker en door heuse mist lopen, omdat je in het rouwproces ook regelmatig verdwaalt of je in de mist voelt tasten. En er was buiten zelfs een brug gemaakt, want wanneer iemand die je lief is sterft, kun je bij een ziekteproces soms een stuk mee lopen op diens weg naar de dood, maar nooit helemaal. Er komt altijd een punt, waarop je de ander los moet laten. Dat is het hartverscheurende van de dood, dat het breken van het lijntje of de band die je samen hebt zo onherroepelijk is. Tot gek makens toe kun je er soms naar verlangen om die ander nog één keer in levende lijve te zien.

Maar op deze sfeervolle avond verzachtte het verdriet zich. Althans zo verging het mij, juist omdat je alles kon en mocht ervaren, beleven en uiten. De afsluiting met z’n allen in een kring met het delen van brood en wijn te midden van honderden lichtjes was van een ontroerende schoonheid en verbondenheid. We voelden ons één met elkaar, gezien in ons verdriet en onze liefde voor de ander die er niet meer is. We vormden een gemeenschap van mensen, bij wie rouw en verzoening hand in hand gingen.

Mirre Bots

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.

Geef een reactie