Profeet zijn voor elkaar

Lezingen: Zacharia 14, 4-9 en Lucas 21, 25-36

Het is vandaag de eerste zondag van de advent, de voorbereidingstijd van Kerstmis. Met kerstmis vieren we de komst van de Messias. In de bijbel waren het vooral de profeten die de komst van de Messias aankondigden. Deze advent lezen we de eerste lezing uit vier kleine profeten, Zacharja, Maleachi, Sefanja en Micha.

“Zien…. met open ogen” is het thema voor vandaag. Het lijkt een schot in open doel maar dat is het toch niet. Hoe vaak kijken mensen niet zonder echt te zien maar soms kunnen ze ook zien wat je eigenlijk niet kunt zien. Dat is waar het in deze viering over gaat.

Overweging

Vandaag is het de eerste zondag van de advent, de tijd waarin we uitzien naar Kerstmis. We moeten alleen nog door de donkere dagen heen en dan zullen we het licht zien. Je bereidt je voor, probeert je wat meer te bezinnen, misschien wat soberder te leven, je leeft met de gang van het jaar en dan.. de nachtmis, en het gezellig samenzijn thuis met familie en vrienden. Tijdschriften, kranten en televisie laten steeds dit beeld zien. Zo hoort het kennelijk. Zó moet je het zien en niet anders. Maar voor hoeveel mensen werkt het zo?

Uitzien naar Kerstmis is voor veel mensen helemaal geen vreugdevolle bezigheid. December feestmaand… en ik dan? was de titel van een bijeenkomst van het spiritueel café. En dat was geen cursus koken of tafelversieren. Voor velen is Kerstmis een tijd in het jaar die ze het liefste over zouden slaan.

Je hoeft niet eens alleen of eenzaam te zijn om er tegenop te zien. Je kind is overleden en dit is de eerste Kerstmis dat hij of zij er niet meer is. Je hebt je man naar het verpleeghuis moeten brengen, omdat hij niet eens meer weet of het Kerstmis of Pasen is. Je vrouw ligt al weken in het ziekenhuis en de dokters kunnen de oorzaak van de kwaal maar niet vinden en er is maar geen verbetering te zien. Je hebt te horen gekregen dat je kanker hebt en hoe vaak zal het voor jou nog Kerstmis zijn?

Er is geen licht, De hemellichamen hebben hun glans verloren. Er is geen onderscheid tussen dag en nacht. Je ziet geen uitweg, je gedachten blijven in een kringetje ronddraaien en je komt er maar niet uit. Ieder visioen van hoop en vreugde is ver weg. Het einde van jouw wereld lijkt in elk geval nabij.

Eeuwen lang hebben mensen elkaar verhalen verteld over het begin van alle dingen. Ze keken verwonderd om zich heen en vroegen zich af hoe alles toch ontstaan kon zijn. De bergen en de zeeën, de bomen en de bloemen, de dieren en de mensen, er moest toch een verklaring voor zijn dat het er allemaal zomaar wás. En zo ontstonden in de verschillende culturen de verhalen over de schepping…. Maar als je je afvraagt hoe het allemaal begonnen is, dringt de vraag zich ook op hoe het dan zal eindigen. Immers al het leven is sterfelijk.

Dat geldt dan ook voor het grotere geheel. Velen geloven er heilig in dat het einde van de wereld spoedig zal komen. Weet u nog dat bij de overgang van het jaar 1999 naar het jaar 2000 de milleniumbug die zou optreden? Alle computerklokken zouden op 0 springen en alles zou stoppen, gas, elektriciteit en daarmee zou de wereld zoals wij die kennen vergaan. Of nu nog geloven sommigen dat deze maand op 21 december van dit jaar de wereld zal vergaan. Dan begint een van de vele oude Mayakalenders aan een nieuwe cyclus. Gelukkig heeft de paus gezegd dat we er niet in moeten geloven.

En vroeger, in de bijbelse tijd van de profeet Zacharia werd ook verteld over de laatste dingen net zoals in de tijd van Lucas. In de tijd van de profeet Zacharja was het volk Israël weggevoerd naar Babylon. Het koor zal over die tijd straks met de woorden van psalm 137 zingen: “Bij de stromen van Babylon, zaten wij neer en weenden, wanneer wij dachten aan Sion.”

In de tijd waarin Lucas zijn evangelie opschreef was Jeruzalem door de Romeinen verwoest en waren de overlevenden als slaven naar Rome gebracht.

Dat mensen er zo mee bezig waren en nu nog zijn, kun je wel verklaren. We leven nu eenmaal niet in een paradijs. De wereld is er soms zo slecht aan toe, dat de enige oplossing lijkt: Alles uitvegen en helemaal opnieuw beginnen.

“Slechter dan in onze tijd kan het toch niet worden. Als het einde er nu al niet is, zal het toch wel spoedig komen,” dachten de mensen in die tijd. En dat denken mensen nu soms ook. Maar toch bleven de profeten uitzien naar God en geloven dat die hen niet in de steek zou laten. Dat is van oudsher de taak van de profeten geweest: mensen oproepen tot bekering, tot het leiden van een beter leven en laten zien dat God ons in alle ellende niet in de steek zal laten. Waar wij door alle zorgen en beslommeringen niet zien, zien zij wel.

“Nadat dit alles is gebeurd zal hij zelf terug komen om ons te verlossen. Hij zal koning worden over de hele aarde.” zegt Zacharja. Bij Lucas zegt Jezus het zo: “Dan zullen ze op een wolk de Mensenzoon zien komen bekleed met grote macht en luister.”

Zien wij dan ook uit naar een verlosser? Of zijn we meer op onszelf aangewezen? We kunnen voor onze privé-ellende geen “koning die komt op de wolken” verwachten. Maar het is ook teveel gevraagd dat we allemaal onze problemen zelf oplossen. Wat we nodig hebben zijn anderen die zien wat nodig is. Mensen die zien wat er aan de hand is, die gewoon vragen, hoe is het met je, red je het wel zo alleen, red je het wel op deze manier, red je het wel in deze omstandigheden.

Op die manier kunnen we een beetje profeet zijn voor elkaar, misschien zelfs verlosser voor elkaar. God heeft onze ogen en handen nodig om zijn rijk op deze aarde te vestigen. En daarvoor moeten we omzien naar elkaar en ons hart voor elkaar openen. Zoals Augustinus zegt: laten we onze ogen gericht houden op de profeten uit de bijbel, voor onze tijd, naast ons. Dan worden hun woorden een lamp die licht verspreidt in een donkere ruimte totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw hart. Dan kan het pas Kerstmis worden. Misschien met heel veel pijn in het hart maar ook met een sprankje licht. Zo moge het zijn.

Annemiek Alferink

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie