Bevrijd je hart

Lezingen: Jesaja 40,1-5.9-11, Marcus 1,1-8

Op de 2e adventszondag staan de profeten Jesaja en Johannes centraal. En als je over hun alternatieve levenswijze leest, dan denk ik dat ze vandaag de dag best wel sympathie zouden opbrengen voor de Occupy Beweging die tegen het materialisme en het ik-denken demonstreert. Vooral over Johannes krijgen we vandaag een beschrijving. Een vreemd figuur met een bijzonder dieet. In kameelhaar gehuld identificeert hij zich met de taaiheid en het uithoudingsvermogen van een kameel. Zijn voedsel is het bewijs dat er in de dorheid van de woestijn wel degelijk leven te vinden is, als je maar opmerkzaam bent. Johannes verschijnt als een mens die alle uiterlijkheden heeft losgelaten en de essentie heeft overgehouden. Hij wil ons hart bevrijden van alles wat ons van die essentie afhoudt.

Overweging

Luid klinkt een stem in de woestijn: maak recht de weg van de Heer!

Bijbeluitleggers vertellen dat je het ook zo kunt lezen:

Ik ben een stem die roept: maak in de woestijn de weg van de Heer recht!

Dus niet Johannes zit in de woestijn, maar wij! Denk dan niet aan zand en grind, bloedheet overdag en steenkoud ’s nachts. Nee, het is de leegte, de uitzichtloosheid van je bestaan, de angst om er niet meer uit te komen, angstige stemmen die je als in een boze droom toeroepen:

  • Denk je dat het nog iets uithaalt om te werken aan een rechtvaardige wereld?
  • denk je nou echt dat er nog ruimte is voor God in die drukke, schreeuwerige mensenlevens?
  • Is er nog wel verlangen naar gebed, naar vieringen op zondag?
  • Staan wij niet alleen met ons geloof en zal het ná ons niet ophouden?

Actuele vragen en toch zijn het vragen van alle tijden. Evenals Jesaja wil Johannes de bewoners van Juda en Jeruzalem wakker schudden om bij hen verlangen op te wekken naar een nieuwe wereld; een verlangen dat ook wij vier zondagen lang uitzingen bij het begin van de adventsvieringen:

Dat wij niet leven gevangen in leegte
dat wij niet vallen terug in het stof
zend uw geest, dat wij worden herschapen.

De geest raakt het menselijk hart aan, het centrum van lef en liefhebben. Vanuit dat hart is er de eeuwen door met lef gereageerd op het oer-Bijbelse appèl om te kiezen vóór het leven en tegen de dood. De wereld bezien en waarderen in het licht van Gods bedoelingen. Hoe alarmerend de feiten van onrechtvaardige verhoudingen en geloofsafbraak ook zijn, we laten ons er niet door verlammen. Het laatste woord is niet aan de feiten, maar aan hem die ook het eerste woord sprak. Hij, de schepper die met het project aarde begonnen is, zal het ook tot een goed eind brengen, trouw als Hij is aan het werk van zijn handen. En daarbij zijn wij zijn partners. Wij leven met een God die veel aan mensen overlaat. Een God die groot wil zijn in onze grootheid, die ons een sterk gevoel van eigenwaarde geeft. Wij zijn niet slecht, wij mogen in onszelf geloven omdat God in ons gelooft. Perfect zijn we toegerust om samen met God de strijd te voeren voor een betere wereld. Het kan gebeuren in het klein en in het groot, daar waar wij samen zoeken naar een leefbaar land, een goed werkklimaat, en waar wij ons inzetten voor bv. een dak boven het hoofd voor ouderen in Sri Lanka, via ons adventsproject.

Kiezen voor een Bijbelse levenswijze, voor een wereld naar Gods bedoelingen is niet populistisch, je wint er niet veel kiezers mee; het is niet: broodprofeten naar de mond praten. Integendeel: het vraagt het lef van de kritische profeet. De meesten van ons doen dat niet in een keer. We zijn niet slecht, maar we zijn ook geen heiligen. Soms raak je het spoor bijster, vergeet je waaraan je begonnen bent, andere dingen worden belangrijker…Daarom hebben we elkaar zo nodig, kunnen we elkaar een steun en toeverlaat zijn. We kunnen elkaar helpen om obstakels op te ruimen waardoor ons hart geblokkeerd wordt. We lopen vooruit op wat nog niet is, inhaleren het visioen van een nieuwe hemel en aarde, mensen die voor elkaar ‘het licht van de wereld’ willen zijn.

Het adventsthema van dit jaar heb lief, heb lef, heb hart is ingegeven door de crisissen die mensen bang maken: credietcrisis, cultuurcrisis, geloofscrisis…
Het roept ons op om op te staan uit boze dromen en richting te geven aan goede verhoudingen, plekken te creëren van rust, vertrouwen en inspiratie, om te beginnen hier, in de Boskapel. — Het roept ons op de handen uit de mouwen te steken en de handen te vouwen. — Het roept ons op mensen van ‘geen woorden maar daden’ te durven zijn. — Het roept ons op vreugde en vrede te brengen, nieuw enthousiasme te wekken. — Het roept ons op nieuwe kracht te verzamelen, niet om alles meteen op te lossen, maar om ruimte en perspectief te bieden voor vertrouwen in de toekomst.

Geloof in deze wereld-anders, geloof in deze kerk-anders, geloof in kerstmis-anders, omdat God zijn menswording heeft bedoeld als méér dan alleen een feestje op 25 december!

Joost Koopmans osa

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie