Vastenactie: een vakschool voor de wegwerpkinderen van Namibië

Frits Koopmans, broer van onze Boskapel-pastor, is een bezield mens. Geïnspireerd vanuit de bijbel zet hij zich in voor de wegwerpkinderen van Namibië. Hij voelt zich een echte Jezus-fan, maar ook mensen als Ghandi, moeder Teresa, Dom Helder Camara en Nelson Mandela zijn zijn grote voorbeelden. Als voormalig beroepsmilitair drukt hij zich wat ongenuanceerder uit dan we van onze pastor zijn gewend. Wanneer tijdens een interview gesproken wordt over zijn doortastend en moedig optreden is zijn reactie “Man, sodemieter op. Ik doe gewoon wat ik moet doen.”

In 1991 heeft hij zijn loopbaan als beroepsmilitair beëindigd en is hij, samen met zijn vrouw Hanneke, in Namibië begonnen met de opbouw van het kinderdorp Usakos en de daarbij behorende school ‘Children’s Education Centre’. Momenteel wonen daar zo’n veertig kinderen in gezinshuizen waar ze van een nieuwe vader en moeder naast eten en drinken, aandacht en liefde krijgen. Het zijn niet de gemakkelijkste kinderen. Het gaat om kinderen met gedragsproblemen, leerachterstand of lichamelijke handicaps. Een aantal van hen is wees. Zij verloren hun ouders door de aids, die het Afrikaanse continent teistert.

Namibië ligt in Zuidwest Afrika. Aan de westzijde wordt het begrensd door de zee; verder ligt het ingeklemd tussen Angola, Botswana en Zuid-Afrika. In de koloniale tijd viel het achtereenvolgens onder Nederland, Engeland, Duitsland en Zuid-Afrika. In 1990 is het na vele jaren van uitbuiting onafhankelijk geworden. Sinds die tijd probeert het land zich te ontwikkelen tot een zelfstandige republiek, maar kan dat in financieel opzicht nog niet bolwerken. Geen wonder dus, dat het tot de armste landen in de wereld behoort en dat ook de zorg voor kinderopvang, onderwijs en gezondheid veel te wensen overlaat. Juist daarom heeft Frits Koopmans zich het lot van een aantal ‘wegwerpkinderen’ aangetrokken en het kinderdorp Usakos gesticht.

Toch is de liefdevolle opvang in gezinshuizen nog niet voldoende om deze kinderen te laten opgroeien tot volwaardige burgers. Op de leeftijd van twaalf jaar – en geregeld ook daarvoor – worden zij door de scholen gedumpt ‘omdat zij te veel tijd en aandacht opeisen van de leerkracht’. Zij zijn dan gedoemd tot thuis zitten en niets doen. In de Namibische maatschappij krijgen zij dan later geen kans, omdat zij geen vak hebben geleerd.

Frits en Hanneke Koopmans hebben besloten daar iets aan te doen. Momenteel zoeken zij gelden om een drieklassige vakschool op te richten. Het eerste lokaal staat er al, maar voor het tweede en derde hebben zij nog niet genoeg geld bij elkaar. Daarom deden zij een beroep op ons Boskapellers om hen financieel te steunen. Zij zijn ervan overtuigd, dat kansarme jongeren na het afronden van een opleiding op de nieuwe vakschool, voldoende bagage hebben om werk te vinden en zo mee te helpen aan de opbouw van hun jonge republiek.

Als liturgiegroep hebben we namens onze gemeenschap positief geregeerd op hun vraag. Als thema voor de vastenactie van dit jaar hebben we gekozen om onze steun te geven aan het stichten van een vakschool binnen dit project. Deze keer is het bijzondere, dat de stichting Wilde Ganzen heeft aangeboden om het bedrag, dat wij bijeen zullen brengen tijdens onze vastenactie met 70% te vermeerderen. Van elke duizend euro die wij vergaren, maken zij zeventien honderd euro. Wanneer de adventsactie voor straatkinderen van Roemenië, waarvoor wij € 3000 bijeenbrachten, indicatief mag zijn, zouden we het prachtige initiatief van Frits en Hanneke Koopmans kunnen steunen met een bedrag van € 5100.

Jan Broeders

Dit bericht is geplaatst in Teksten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie