Tien jaar op de bres voor Amnesty International

Lezing: Handelingen 12,1-11

Overweging

Niet alleen wij als Amnesty-groep,maar U allemaal bent 10 jaar lang actief geweest voor Amnesty International. 10 Jaar hebben wij samen op de bres gestaan door brieven te schrijven naar regeringen/overheden en gevangenen. Het aantal activiteiten mag dan bescheiden zijn, maar het aantal brieven of kaarten per actie dat u meenam is groot; daar staan andere leden van Amnesty International verbaasd van.

Het was voor onze groep zoeken, hoe breng je Amnesty als diaconaal project in de Boskapel? Met vallen en opstaan, zoeken en aftasten, mogen we zeggen dat Amnesty bij de Boskapel hoort. Er zijn ook mensen die van mening zijn dat schrijven geen zin heeft. En Amnesty zou Amnesty niet zijn als deze keuze niet gerespecteerd werd.

Op de bres staan voor een ander is voor ieder van ons een vanzelfsprekende zaak. Een boodschap doen voor een buur, meegaan naar het ziekenhuis, iemand meenemen naar een viering, op elkaars kinderen passen Op de bres stonden ook de gelovigen rond Petrus, zij waren bij elkaar om te bidden voor zijn vrijlating.

Samen iets ondernemen schept een band , zoals samen zingen, samen de Boskapel schoonmaken, Samen … daar kun je invullen wat je wilt. Met veel activiteiten zie je resultaat, maar bij Amnesty moet je dikwijls zoeken naar positieve berichten, het is niet zo tastbaar; daarom heb je elkaar zo nodig om door te gaan.

Het resultaat kan een enkele keer heel tastbaar zijn: Bij een van onze groepsleden werd, een paar jaar geleden, op een avond aangebeld. Daar stond een engels sprekende man, zwarte huidskleur. Wij zijn pennenvrienden via Amnesty, mag ik hier slapen. Zij moest wel even knipperen met de ogen en zei bij zichzelf: God zegene de greep. Samen hebben zij ervaren wat vrijheid en solidariteit betekent.

Twee van onze Boskapellers onderhouden nog steeds een correspondentie met iemand vanuit de groetenactie. Een is er bevrijd, de ander heeft levenslang.

Amnesty International staat op de bres voor mensen die hun stem niet meer kunnen laten horen, dissidenten die hun mening geuit hebben in eigen land over schendingen, zoals verdwijningen en ter dood veroordeelden,.en daar hun overheid voor aansprakelijk stellen.

Maar wie stond op de bres voor de grootste dissident, Jezus van Nazareth. Incidenteel enkele vrouwen of zijn leerlingen. Hij heeft veel gebruiken en gewoonten, voorgeschreven door de wet,op de schop genomen. Hij wilde recht doen aan de menselijke maat. Hij stond op de bres voor Petrus door een engel te zenden Hij stond op de bres voor een zieke door die op de sabbat te genezen; hij stond op de bres voor de vrouw die betrapt was op overspel;” wie zonder zonde is werpe de eerste steen op haar”.Hij stond op de bres voor die jongen met vallende ziekte. Het mandaat van Jezus van Nazareth kende geen grenzen.

Door de grote noden heeft Amnesty zijn mandaat uitgebreid, maar ontdekt dat we grenzen hebben aan onze capaciteit en dus zullen we keuze moeten maken. Naast het op de bres staan voor gewetensgevangenen en ter dood veroordeelden, zet Amnesty International zich in voor sociaal-economische rechten, voor seksueel en reproductieve rechten en mogen we onze stem laten horen over misstanden over mensenrechten in eigen land. Dit laatste was tot heden uitgesloten.

Ons gedrag is een ergernis voor regeringsleiders: “Wat zijn dat voor idioten die zo’n stapel brieven schrijven,”heeft een leider eens tegen een Nederlandse ambassadeur gezegd. Maar samen een klus klaren vraagt wel solidariteit,luisteren naar de ander,loslaten tot consensus komen. En dan denk ik aan de woorden van Willem Hussem:

Voorzichtig
heb ik de gevangen vogel
uit de strik verlost
ik laat hem vliegen
hij geeft mij vleugels

Wie stond er op de bres voor Jezus van Nazareth toen de Farizeeën Hem in hun greep kregen? Er was voor Hem geen bliksemactie of een sms-actie voor een eerlijk proces of vrijlating. Het volk werd door de leiders gehersenspoeld en koos voor de vrijlating van Barabbas. Jezus van Nazareth moest verdwijnen en werd ter dood veroordeeld omdat Hij vond dat ieder mens telt. Maar zijn dood heeft ons vleugels gegeven om Zijn mentaliteit levend te houden en te blijven geloven in het onmogelijke. Blijven geloven tegen de feiten in wat we nu zien en horen via tv en radio.

Blijven geloven in een andere wereld. Een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar de koe en de beer zich samen tegoed doen, hun jongen liggen bijeen, De leeuw eet hooi als het rund. De baby speelt bij het hol van de slang, de kleuter steekt zijn hand in het nest van de adder.

Netty Kamerbeek

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie