De hemel in je hart

Een tijd geleden zat ik in de straatkerk. Een kerk midden in de stad, waar op zondagmiddag een viering wordt gehouden voor mensen van de straat, en alle anderen die zich hier thuis voelen. De viering is altijd heel informeel en er is veel ruimte voor interactie. Enige tijd terug ging het over doodgaan en afscheid nemen. Nadat de pastor zijn woordje heeft gehouden was er tijd om te reageren. En zoals je kunt verwachten bij een gesprek rondom de dood, komt op een gegeven moment de onvermijdelijke hemel/hel-discussie op gang.

De een is er van overtuigd dat er niks is na de dood. De ander reageert hier gepikeerd op omdat hij zeker weet dat er een hemel is, waar al zijn overleden dierbaren mogen wonen. Het lijkt wel een gesprek waarin een ouder een kind vertelt dat de oh zo geliefde december vriend een mythe is.

Een droombeeld stort in. En ik vraag me af of je het recht hebt mensen dat beeld te ontnemen. Als dat idee rouwen draaglijker maakt; waarom niet?

Ik ga bij mijzelf te rade. Geloof ik in de hemel? Nee, natuurlijk niet! Buitenaards leven kan ik nog wel rationeel verklaren, maar een plek waar álles mooi is? Dat kán gewoon niet! Als alles even mooi is, is dat niet meer mooi te noemen, en als er minder mooi en meer mooi is, noem je vanuit dat referentiekader minder mooi al snel lelijk.

Ik steek mijn vinger op. Ik voel de behoefte mijn gedachtes in de groep te gooien. Ik krijg het woord en ik ben even stil. Want terwijl ik wil zeggen wat ik denk, denk ik ineens aan mijn oma. Zij zit namelijk wel in de hemel! Dat weet ik zeker! Vanaf het moment dat zij zo’n twee jaar geleden overleed tot nu toe, heb ik daar nog nooit aan getwijfeld. Mijn oma heeft zelfs de allermooiste plek in de hemel! Ze kijkt uit op prachtige bloemenvelden. Ze zit op de stoel, waarop ze thuis ook altijd op zat. Ze kijkt om zes uur het journaal, eet elke avond asperges en leest elke avond de ‘Trouw’. Ja, natuurlijk wordt de krant in de hemel bezorgd!

Ik werd een beetje zenuwachtig van mijn tegenstrijdige gedachtes. In slechts een paar seconden, twijfelde ik ineens aan wat ik net nog zo zeker wist. De mensen in de straatkerk kijken mij vragend aan. Ze wachten op een verhaal. ‘Ik ben er van overtuigd’, zeg ik, terwijl ik zelf eigenlijk nog moet bedenken waar ik van overtuigd ben. Toen kwam ik op het volgende:

Hemel en hel zitten in ons hart. Als je een positieve herinnering aan iemand hebt, zal hij in de hemel van je hart zitten. Roept de herinnering aan iemand negatieve associaties op, dan zit hij in de hel van je hart. Je kunt ook al in iemands hemel of hel zitten als je nog leeft. De positie van iemand die overleden is is natuurlijk wel meer onveranderlijk, omdat die niet telkens wordt bijgeschaafd door nieuwe ervaringen.

De mensen die in de hemel van je hart zitten, zitten daar natuurlijk niet voor niks. Ze hebben je iets geleerd wat waardevol voor je is, of ze hebben je iets laten voelen of ervaren waar je op verder bent gaan bouwen. Door deze wijsheid door te geven, ze toe te passen in je dagelijks leven of ze te delen met anderen, kunnen anderen deze dingen weer in de hemel van hun hart sluiten, waardoor mooie mensen met mooie gedachten nooit zullen sterven. De zin ‘ik ben pas dood als jij me bent vergeten’, vat dit voor mij mooi samen.

Maar hoe kóm je dan in de hemel? Door te leven vanuit de hemel in je hart. Door goed te leven en je als doel te stellen bij zoveel mogelijk mensen in de hemel van het hart te komen. Het is natuurlijk de kunst om zoveel mogelijk te leven vanuit het mooie stukje van je hart. Door de hemel te vergroten, maak je de hel natuurlijk kleiner, en ben je dus beter in staat een mooier mens te zijn. Maar hoe verklein je die hel dan? Juist ja, door te vergeven. Als je zo veel mogelijk probeert mensen hun fouten te vergeven, mensen een tweede kans te bieden en je beseft dat het niet de taak is van mensen om anderen te veroordelen, verklein je je hel en vergroot je je hemel vanzelf.

Ga voor jezelf maar eens na bij wie jij in de hel zit en bij wie in de hemel. De mensen bij wie jij in de hel zit, kun je om vergeving vragen, de mensen die in jouw hel zitten kun jij vergeven. Net zolang tot alle harten in de wereld weer hemel zijn, en God weer terug op aarde is.

Jacqueline Leisink

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar De hemel in je hart

  1. Louis de Mast schreef:

    Go, Jacqueline! Positieve reacties achteraf op deze mooie viering geven hoop voor de toekomst. Hoop waar wij handen en voeten aan willen geven. Zoals een 18 jarige jongen in de Spits zei: “Zolang ik op zondagochtend naar de kerk ga, is er hoop.” Waar ik aan toevoeg: “zolang een weduwe haar penninkje geeft, zolang de jongeman een straatkant koopt en een praatje maakt met de dakloze, zolang een vreemde naastenliefde wilt geven – is er hoop”.
    Dank, kleine profeet, voor alle mooie woorden. Fijn dat we deze viering gezamenlijk konden dragen.

Geef een reactie