Woorden die leven wekken

Tweede zondag van Pasen; lezing Johannes 20, 19-29

Vandaag staat een apostel centraal, die het etiketje ‘ongelovig’ is opgeplakt. Thomas. Je hoeft maar een beetje anders te denken of te doen, en je wordt meteen in een hokje gestopt. Moet ieder mens dan maar in hetzelfde rijtje passen? Thomas is kritisch en hij pikt het niet dat er maar zo snel over ‘verrijzenis’ wordt gesproken, alsof Jezus’ marteldood er niet was geweest. Jezus komt hem tegemoet, zoals hij zijn hele leven al open stond voor de mens in zijn anders-zijn.

Zijn geloof in mensen, doet mensen geloven!

Overweging

Wat een prachtig Evangelie is dat voor deze tijd! Iedereen kent ‘de ongelovige Thomas’; ook als je niet zo evangelisch bent opgevoed. Onze taal, die veel woorden en uitdrukkingen overnam van de bijbel, deed het ook in dit geval. Thomas geloofde niet zómaar in de verrijzenis. Hij twijfelde. En wat doet Jezus? Hij accepteert Thomas met zijn twijfel. Hij stelt zich niet wantrouwig tegenover hem op, als iemand die toch eigenlijk beter had moeten weten. Nee, hij mag er zijn met zijn vragen en twijfels. Hij hoeft zich niet zomaar gewonnen te geven. Hij heeft een kritische instelling, en die mag hij gebruiken. Jezus stelt zich niet wantrouwig, maar open op, hij gaat niet tegenover, maar naast Thomas staan, en nodigt hem uit zijn zintuigen te gebruiken, en hem aan te raken.

Hij gelooft in mensen, en daarom ziet hij verder. Dat heeft hij zijn hele leven al gedaan. De tollenaar die niet eerlijk aan zijn geld komt, de prostituee, allerlei mensen die er volgens de officiële normen niet bijhoren. Hij treedt niet oordelend of veroordelend tegenover hem op. Integendeel: hij is uitnodigend en welwillend zoals in zijn ervaring God, die hij zijn vader noemt, dat ook is. Deze mensen luisteren graag naar hem. Ze voelen zich bij hem thuis en op hun gemak, en daarom gaan ze mee op zijn weg! Geloven in mensen, mensen geloven!

Ook Thomas vond de diepte van Jezus’ verrijzenis door de aanraking heen. Ná deze ervaring wordt zijn verlangen naar de lijfelijke aanwezigheid van Jezus omgevormd tot een meer spirituele aanraakbaarheid. Een geraakt-worden door zijn geestkracht.

  • Tijdens de Paaswake waren we getuigen van de doop en dooprede van Tom, die voluit ‘Thomas’ heet. Het mooiste moment van het hele doopgebeuren vond hij – en anderen met hem de aanraking-door-die-vele-handen op zijn schouders en zijn voorhoofd, warm en teder, terwijl wij samen luidop baden om Gods geestkracht in zijn leven.
  • Een ander mooi moment tijdens de paasviering op zondagmorgen was de pelgrimszegen voor een trouwe Boskapeller, die nu op voettocht is naar Rome; vele kinderenhanden raakten hem lief en strelend aan, terwijl wij de zegebede over hem uitspraken.
  • En enkele zondagen daarvoor was de handoplegging en zalving aan ouderen in ons midden die zo’n moment van versterking goed konden gebruiken… Geraakt en aangeraakt worden. Het zijn dé momenten die je bij blijven.

Wij zijn hetzelfde als Thomas en zoveel mensen die geloven, die proberen te geloven in God, in de wereld en in elkaar: wij geven ons niet zomaar gewonnen op gezag van wat anderen erover zeggen. Wij willen geraakt en aangeraakt worden. Wij hebben handen nodig die God doen vermoeden. Wij willen de geestkracht van Jezus voelen, niet vaag en verheven, maar als een geheimvolle aanwezigheid die oplicht in ons samen-zijn. Daarom is het niet nodig dat we exact weten wat er van de historische Jezus nu wel of niet vaststaat (sinds de Da Vinci Code is dat weer in de mode).

Ook is het niet nodig dat we ons afhankelijk maken van dogma’s waarmee we niet uit de voeten kunnen in een nieuw tijdperk. Waar het wél op aankomt is dat we ook nú geraakt en bezield worden door de geestkracht van Jezus.

Dat houdt de bereidheid in om in zijn voetspoor te treden, en net als hij elkaar niet gevangen te houden in vooroordelen en missers. Dan komt er ruimte voor een tweede blik, voor vergeving en een nieuw begin. Dáár mag de ander er zijn, zoals ook ik er mag zijn.

Waar dat lukt gaat vrede stromen tussen mensen. In het groot tussen volkeren, godsdiensten en culturen, in het klein tussen families, groepen en individuen. Waar ruimte bestaat voor elkaar, hangt iets bijzonders in de lucht, daar voel je ‘dat stukje magie’ zoals jongeren uit ons midden zeggen, waardoor een samenkomst, of het nu hier in de kapel of daarbuiten is, zo bijzonder wordt. En ook al is Jezus lijfelijk afwezig, hij wordt bijna aanraakbaar!. Hij leeft … zo anders!

Joost Koopmans osa

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie