Wetten en wegen

Een reactie op de themadag ‘Verlangen beweegt jou’ door Louis de Mast, een van de jongeren die die dag aanwezig waren.

Zaterdag 23 april was ik in de Boskapel aanwezig op de themadag in het teken van Verlangen. Voornamelijk oudere levensbeschouwelijke mensen, overwegend afkomstig of verwant aan kloosterordes, plavijden zich in de rieten stoelen om misschien dat diep brandend vuur vanbinnen te ervaren. Daar kwamen ze in contact met jonge gemeenschapsgangers, jeugdige gangmakers die achter de schermen en later bij de slotviering hun steentje aan de dag wilden bijdragen. Twee ogenschijnlijk verschillende werelden op één plek samengekomen, zoekend naar zin. Deze twee groepen staan vaak ver uit elkaar in het leven, mede veroorzaakt door kerkelijke regels.

De Nederlandse buitenwereld denkt het te weten. De Rooms-Katholieke Kerk? Dat zijn regels, wetten en dogma’s. Dat is moeten in plaats van willen. Antwoord op wat het geloof zou moeten zijn in plaats van ondersteuning de diepere vragen en zoektocht aan te gaan.

Vooroordelen en veroordelen, wij jongeren met twee benen midden in het leven zien ons vaak genoodzaakt te verdedigen als we aangeven gelovig te zijn. We zijn op zoek naar zin, reizend de regenboog achterna hopend de pot met goud te vinden, verlangend naar een rechtvaardige wereld voor ieder mens. De Boskapel is ons huis, die ons helpt te zoeken en te vinden.
Terecht dat de “jeugd van tegenwoordig” kritisch staat tegenover het wijzende bestraffende vingertje van het Vaticaan als het ethische kwesties betreft. Edoch, dat is níet de kerk zoals die oorspronkelijk bedoeld werd. Gelukkig, daar op de Graafseweg is het vingertje niet bestraffend, maar uitnodigend wenkend. Want dáár hoort het accent te liggen.

Onze kroonprins Willem-Alexander bezocht Rome, de plechtigheid waarbij de nieuwe paus officieel geïnstalleerd werd. Achteraf praatte hij met een verslaggever van Netwerk. “Bent u hier om de katholieke gemeenschap van Nederland te vertegenwoordigen?” Zonder na te denken antwoordde hij: “Natuurlijk, maar in mijn functie vertegenwoordig ik geheel Nederland.”. De journalist had gelijk zijn volgende vraag paraat: “Nu u zo’n oer-katholieke mis heeft meegemaakt en u bent getrouwd met Maxima, bent u een beetje katholieker geworden?” Even glimlacht hij en zegt: “Mijn achtergrond is protestants, maar Maxima en ik zijn eigenlijk voornamelijk christen, meer oecumenisch”. Kijk, dat vond ik nou een prachtige opmerking. Nee, Maxima en ik zijn niet verschillend omdat we andere gebruiken en tradities hanteren. We zijn gelijk, omdat we geloven in hetzelfde boek, in dezelfde persoon.

Dat zeg ik dan ook in de kroeg. Jij veroordeelt me, maar net als jij ben ik ook op zoek en vragend. Ben ik nou gewoon maar geboren en ga ik dood, einde verhaal? Zouden mijn overleden naasten helemaal verdwenen zijn? Moet ik er maar zelf het beste van proberen te maken, of moet ik mezelf zoeken in anderen? Dan maken vooroordelen plaats voor begrip, veroordelen voor interesse en vaak lukt het me dan ook nog ze de volgende ochtend mee te sleuren naar de kerk. Als ze daar dan een dienst hebben meegemaakt begrijpen ze dat ik niet geloof in een weT, maar in een weG. Kijken naar wat ons bindt, niet naar wat ons scheidt, als we dat uitstralen, zoals op de themadag, kunnen we veel bereiken.

Beeldend werd het verteld: je hebt een klimop die de muren van een huis opfleuren en het fundament verstevigen. Dat is de zin, de zoektocht. Maar een klimop heeft een raster nodig om te kunnen groeien, de hoogte in. Dat is het kader, het grote huis waarin men gezamenlijk aan de hand van tradities en gebruiken zoeken kan. Maar dat raster kan wel eens verkeerd geweven zijn, mijns inziens, als homo’s niet geheel gezond zouden zijn. Wat is dat nou voor onzin?

Als men denkt aan de kerk, zien ze een kaal rasterwerk. Als ik geloof, zie ik een bloeiende klimop, die de mogelijkheid krijgt te groeien aan dat raster. Zoals ik dat krijg in de Boskapel bijvoorbeeld. Wat de wetten uit Rome precies zijn, maakt me eigenlijk geen flikker uit. Ze zijn niet essentieel voor een geloof. Hopelijk kan Benedictus dat ook uitdragen, zoeken naar wat men bindt, in plaats van scheidt. Een wenkend vingertje om uit te nodigen, in plaats van een starre gestrekte vinger om te bestraffen.

God en Jezus schuilen niet in dogma’s, maar in Liefde, in Leven. Niet in een instituut, maar in mensen als jij en ik. Niet in hemelse mirakels, maar in alledaagse wondertjes. Niet alleen op plekken waar christenen samenkomen, maar op elke straathoek waar liefdevolle mensen elkaar vinden.

Dit bericht is geplaatst in Teksten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie