Vacant: een vacantie

Prachtig weer is in Nederland aangebroken en de lente in onze harten roept ons met luid vogelgekwetter: vakantie. Tijd voor vrijheid, tijd voor ontdekkingen, tijd voor rust of drukte, tijd voor jezelf en anderen, tijd kent geen tijd. Je grenzen opzoeken door jezelf over de eigen grenzen te begeven; het is een veelbesproken onderwerp in de filosofie.

Zo raadde de Romein Seneca een vriend aan zijn vakantie af te breken, want de gemoedstoestand reist mee met de persoon. Jezus Christus zelf reisde ook het één en ander af en het zal zeker zijn doen en laten hebben beinvloedt. Persoonlijk ben ik momenteel ook letterlijk bij dit onderwerp aanbeland, zittend in een internetcafé in Calella (nabij Barcelona) en des avonds werkend in een discotheek.

Het is een hele ervaring, je verblijft niet zomaar op een andere locatie. Je maakt ook kennis met andere omgangsvormen en normen, andere leefgewoontes, een ander klimaat – alles lijkt eigenlijk anders. Zo kent u mij als een getrouwe kapelbezoeker, maar hier ben ik de populaire barman die in hoog aanzien staat bij aantrekkelijk vrouwvolk en wel van een feestje houdt. Zo kent u mij allicht als een sterke persoonlijkheid, maar hier kan ik me soms zwak voelen. Zo kent u mij wellicht als iemand die zijn leven een duidelijke plaats heeft gegeven, alhoewel ik mij hier herontdek op persoonlijk vlak. Vertrekken is ook aankomen. De essentie die weggaan zin geeft, is dat men zich terug voelt komen op wat men achterlaat. Je kijkt door een andere bril naar je eigen leven op je eigen plek, omdat je op je andere bestemming (die je op vakantie bezoekt) wordt geconfronteerd met zaken die je in eerste instantie vreemd zijn. Zo vraagt men hier heel vaak: wat is er? (Que tal?) Maar dat is gewoon spreektaal voor hoe het met je gaat. Zo is men hier ontspannen in de omgang dat het nijgt naar laksheid, wat in schril contast staat met Hollandse bekrompenheid waarvan ik niet wist dat we het hadden. Zo worden hier met verve zwaar Rooms-Katholieke missen opgedragen in het Catalaans (wat een lust voor het oog is), waarvan we in de Boskapel van enkele elementen een graantje kunnen meepikken. Zo voel ik me dicht bij mijn afwezige naasten als ik, zittend aan een strandtent met Spaanse muziek, zo uitkijk over de Middelandse Zee. Wat heel anders voelt dan mijn afdwalende gedachten op mijn kamertje in Nijmegen.

Vakantie is nuttig. Vertrekken heeft zin, omdat je aankomt. Omdat je terugkijkt en herwaardeert. Omdat je ooit weer thuiskomt. Het is nog vacant voor u: een vakantie. En hoe gaat u dat beleven? Volgens Seneca is met reizen niet alles opgelost. Wellicht niet, maar een verrijking is het zeker. Als men maar veilig huiswaarts keert.

Dit bericht is geplaatst in Discussie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie