Restaurateurs gevraagd

Maandagmorgen had de Duitse kardinaal-deken Joseph Ratzinger de kardinalen opgeroepen een nieuwe paus te kiezen die de traditionele leer hooghoudt. “Het hebben van een duidelijk geloof volgens het credo van de kerk wordt vaak gezien als fundamentalisme”, zei de conservatieve kardinaal. Hij voegde eraan toe dat de kerk een “dictatuur van relativisme” moet verwerpen, omdat die het bestaan van absolute waarheden zou ontkennen. “Een volwassen geloof is er niet een dat trends en de laatste noviteiten volgt”, aldus Ratzinger. (www.nu.nl)

Afgelopen zondag luidden de klokken van roepingenzondag in de Boskapel. “Ding Doing, Bim Bam, Pioniers Gevraagd! In ons kapelleke en in hogere kringen binnen het katholieke instituut zijn we klaarblijkelijk op zoek naar pioniers, niet naar restaurateurs, getuige de oproep van Joost Koopmans. Dan kijken we even terug op dit nieuwsbericht. Heeft u even stil gestaan bij de oproep van de heer Ratzinger? Wat vindt u daar nou van?

De klokken luidden opnieuw, ditmaal op kleinere schaal. Bim bam, ding doing, hier is Louis de Mast. Dat “ventje – man in de dop” actief op allerlei fronten in de Boskapel. Lekker luidruchtig, vriendelijk ogend, ijdel en humoristisch, uitgesproken en soms bescheiden. Maar altijd zijn woordje klaar, zeker als het dit soort zaken betreft.

“Een volwassen geloof is er niet een dat de laatste trends en noviteiten volgt”. Het is in eerste instantie nogal frappant dat hij de kaders aangeeft voor een volwassen geloof. We bepalen toch zeker zelf wel over deze diepgaandere dingen? Sinds wanneer kan een geloof kinderachtig óf volwassen zijn voor het individu? Sinds wanneer heeft een kardinaal zeggenschap en de macht tot oordelen over waar jij in vertrouwt, verlangt, gelooft? Sinds wanneer kan een kardinaal-deken een oproep tot stemming laten uitgaan bestemd voor een conclaaf op deze uitgesproken wijze?

Gelukkig wil hij de “dictatuur van het relativisme” verwerpen, zijn omstreden oproep zal ik dan ook niet relativeren maar beantwoorden met dezelfde power. De “power” van de Boskapelgemeenschap. Ratzinger for president! Witte rook tracht wanhopig de hemel aan te raken, de klokken van het Vaticaan bereiken reikhalzend de uithoeken van Rome, de voormalige deken-kardinaal is opgedragen de mens te raken. Habemus papam, Joseph Ratzinger! De menigte roept het uit van vreugde, vol trots glimmen op de achtergrond oudere mannen met rode keppeltjes, monseigneur Hurkmans en Simonis bidden dankbaar een weesgegroetje, op het pauselijk balkon heft dé nieuwe man in het wit hoopvol de handen naar de hemel. De Boskapel kromt zijn tenen samen en slaat teleurgesteld de handen ineen.

Behalve die ijdele en humoristische, vriendelijke en omstreden, bescheiden en uitgesproken jongeman, zittend met opvallende kleding in het Boskapelkoor of naast zijn grootmoeder. Dankbaar onderdrukt hij een tevreden glimlach. Wat zullen we nou dan krijgen?

Socrates had zijn gifbeker, David had zijn Goliath, Jezus had zijn kruis en de machten die hem dat kruis liet torsen, de haviken betreffende Vietnam hadden hun duiven, Mozes had zijn farao. De Ying heeft zijn Yang. Johannes Paulus de Tweede had zijn Bluijssen, Marijnissen heeft zijn Wilders, de Boskapel heeft zijn Hurkmans en Ratzinger. Deze constatering ontluikt een onderdrukte edoch tevreden glimlach bij de auteur.

Had u bovenstaande dingen los van elkaar kunnen zien? Moeilijk, want het één kon en kan niet zonder het ander. Platgetreden paden werden verlaten, haast onbegaanbare wegen werden verkend, zowel in het verleden als in het hier en nu. De tegenstelling, de dag tegenover de nacht, kondigen het ochtendgloren aan. Geen David zonder Goliath, geen Jezus zonder conservatieve machtwellustigen, geen Ying zonder Yang, geen Boskapel zonder kerkelijk instituut, geen pioniers zonder restaurateurs. Geen nieuwe wegen zonder platgetreden paden. Pioniers gevraagd? Restaurateurs gevraagd!

Het Vaticaan ontleent zijn macht aan de erfenis van de jongeman uit Nazareth. Maar terwijl Hij een pionier was, wordt er geroepen om een restaurateur om Zijn nalatenschap in waarde te verkondigen. En daarom wordt er binnenkort, bijgevolge van witte rook, een glimlach onderdrúkt.

Restaurateurs dienen zich aan, zo ook pioniers. Daar, op die plek waar kaarsen vol verlangen worden ontbrand, waar slappe koffie krachtig wordt door waardevolle ontmoeting, waar de diepgang in elkaar wordt gezocht, waar vriendschappen en wederzijse liefde ontluiken, waar men vertrouwt, lief heeft, herinnert en bezint. Daar is de Graafseweg 276.

Elke dag geconfronteerd met reflectie, de blik op de toekomst vanuit het verleden en het hier en nu. We voelen de uitdaging, de hoop en het verlangen nieuwe paden vol hindernissen te betreden. Deze gevoelens worden mede mogelijk gemaakt door het instituut, door Goliath, door platgetreden paden. Daarom wordt er binnenkort tevréden geglimlacht. Geen grenspost die een weg afsnijdt, geen paspoortcontrole aan de deur, geen geasfalteerde snelweg met bumperklevers. De massa, de gemeenschap activeert het knipperlicht om af te slaan richting een onbekende en verfoeilijkte weg, om zo de route en niet de bestemming kracht bij te zetten. Een moeilijk begaanbaar zandpad met hinderlijk struikgewas, vervloekt door de tractors van de boeren, gevaarlijk voor de voorzichtige reiziger, uitgehoond door de stationcars scheurend over de net verlaten snelweg. “To boldly go where no one has gone before”, refererend aan Star Trek Enterprise.

Een zandpad vol avontuur, vol uitdagingen, vol diepgewortelde oorspronkelijke natuur dient zich aan. De nomaden die het zandpad hebben verkozen, koesteren een vurig verlangen in zich en zien hoop, liefde en vertrouwen in elkaars samenzijn. Ze koesteren de weg die pioniers voor hen aflegden. Zo wordt ook de snelweg die men juist heeft verlaten, gekoesterd, met het besef dat een afslag zonder autoweg niet zo vol uitdagingen en verlangen zou zijn.

De wijze mannen met rode keppeltjes luisteren in grote getale naar een relaas van Joseph Ratzinger, waarin hij aangeeft geroepen te zijn het witte kleed aan te trekken. Daneels laat zijn bescheiden edoch indrukwekkende gestalte opheffen vanuit de kardinaalszetel: “Is u vanuit de Curia een geschikte paus?” Zijn stem klinkt krachtig door de Sixtijnse Kapel. “De gebruiken, tradities en regels dienen overtuigend verkondigd te worden, zoals de Zoon van God ons heeft meegegeven. Vanuit mijn verleden binnen de Curia ben ik de juiste de man die taak te volbrengen”. Daneels zucht inwendig en laat zich teleurgesteld neervallen in de rijkelijk geweefde zetel der kardinalen. Eenmaal neer geplavijt vraagt hij zich edelmoedig en avontuurlijk af of met “in persona Christi” handelen, denken en zijn niet een diepere, nieuwe weg bedoeld werd.

Een mediagenieke Afrikaanse kardinaal verheft zijn gestalte en vraagt vol overtuiging: “Monseigneur Ratzinger, hoe zou u zich omschrijven in één woord?’ Zonder blikken of blozen antwoordt Joseph: “als degene die het oude zal opkalefateren, als degene die het traditionele nieuw leven zal inblazen, als degene die staat voor institutionele normen. Als restaurateur.”

De achterzaal aan het Sint Jan zit mudjevol, aan weerszijden zijn de hoofdpersonen gezeteld. Aan de ene zijde verheft mediafenomeen Antione Bodar zijn gestalte en kijkt me meedogenloos aan. “Kunt u met de gekleurde vorming binnen de Boskapel wel de taak vervullen in dienst van de Kerk?” Bent u ook geroepen tot de waarden en normen vanuit Vaticanus?” Vol trots plavijt hij neer op de rijk geborduurde zetel, met een zucht van opluchting riching de camera’s.

“De weg die zich heeft geopenbaard in de Boskapelgemeenschap, is mijn weg. Vanwege mijn verleden en heden binnen en buiten die kapel, kan ik de persoon raken en aanraken, zoals Hij ons heeft voorgedaan.”

De bisschop van het bisdom verheft zich en laat zijn stem weerklinken als noodklokken: “Hoe zou u zichzelf omschrijven in één woord?”. Opgelucht raakt de zetel zijn achterwerk, overtuigd van zijn woorden.

“Die vraag kan in deze omstandigheden aan u niet worden beantwoord. Leef met me, wees mijn vriend en leer me kennen, dan weet u wie Louis is. Ik ben wie ik ben, mijzelf. Mijn weg en die van de gemeenschap is een vernieuwende, moeilijk begaanbare. Verguist door restaurateurs, betreden en beleden door pioniers. Net als Hem zijn wij, ben ik. Alhoewel dat niet in de taakomschrijving stond, een pionier staat hier voor u.

Teleurgesteld wendt zijn hoofd zich af, het gezicht van het instituut keert zich af van de nieuwe wegen en start de stationcar, kilometertje honderdvijftig op de snelweg.

Dapper en gerustgesteld verlaten pioniers de machtige kathedraal. “To boldly go where no one had gone before”, suist het na in mijn hoofd terwijl een ruimteschip moedig en oncoventioneel dichterbij de sterren komt dan wie dan ook. Gelukkig prijs ik me met de kracht van de gemeenschap, moedig prijs ik me voor mijn verzet.

Gelukkig prijs ik me met de Kerk, met Bodar en Hurkmans. Moedig prijs ik hun inspanningen voor de bouw van het nieuwste Star Trek schip “Enterpise”. Want geen pioniers zonder restaurateurs.

Dit bericht is geplaatst in Discussie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie