Met de oorspronkelijke bedoeling naar de jongerencode?

Al jarenlang roep ik dat jongeren niks meer hebben met de kerk. Tja, dat wisten we allang, zul je denken, maar deze onderdrukte waarheid is voor velen een openbaring. Er mag gezegd worden dat het slecht gaat met de kerk en zeker met zijn toekomst. Jongeren tegenwoordig denken rationeler, meer met verstand dan gevoel. Als er dan een God is, waarom bestaat al dat leed dan in de wereld? Waarom ben ik dan niet gelukkig? En waarom verbiedt een geloof dan het gebruik van condooms, heeft het kruistochten ondergaan en worden tot op de dag van vandaag oorlogen (Irak) gezegend door een God? Weldoordachte bedenkingen, we zijn immers niet dom. Maar het zijn wel de vragen van mijn omgeving die een antwoord daarop verwachten, want ik ben de buitenstaander die gelooft.

Een paar maanden geleden zat ik zoals elke week in onze vaste kroeg, lekker een pintje drinken met je vrienden (waarom plannen ze die vieringen dan ook op zondagochtend maar dat is een ander verhaal). Zoals wel eens gebeurt belandde ik ook dit keer in een levensbeschouwelijke discussie met iemand die niet gelooft in religie. En nee, het is niet iemand die niet gelooft, dat wil ik even rechtzetten. Ook al bezigt men geen religie, je gelooft altijd wel in iets, de capaciteiten van jezelf of een ander, in goed doen enzovoorts. Het was dus iemand die niet gelooft in één of meerdere goden. Maar we waren dus verhit aan het praten en zoals zo vaak probeerde ik antwoord te geven op zijn stellingen tegen het katholieke geloof of mijn visie te geven. En tot mijn verbazing reikte hij mij een strohalm aan; de Da Vinci Code.

En ook al kijk je verbaast dat ik zoiets op zo´n site ter berde brengt, je zal het toch wel kennen? Dé bestseller van 2004 en de andere boeken van Dan Brown komen ook een eind in die richting. Het verkoopt beter dan de nieuwe bijbelvertaling! En onder mijn leeftijdsgenoten hoorde ik meer inspirerende woorden over het boek: tijd om het ter hand te nemen.

En inmiddels heb ik dat gedaan, ook het Bernini Mysterie wat er enigszins bij aansluit heb ik gelezen en ik raad u het allen van harte aan. Het is een zogenoemde pageturner en het engelse woord doet er eer aan, elke bladzijde ging om voordat ik de vorige uithad.

Voor research heeft Dan Brown gedeeltelijk mogen putten uit het Vaticaans Archief, gebruik gemaakt van de kennis van symboliekdeskundigen, theologen en andere wetenschappelijke onderlegde bronnen en dat is te merken. In de Da Vinci Code wordt elke heersende opvatting of verondersteldheid weggevaagd en teruggebracht tot een menselijk literair thema. De Kerk bestaat al duizenden jaren en het christelijk geloof is vaak misbruikt voor persoonlijke doeleinden en zo ook de erfenis van de geschiedenis der christenen. Tientallen evangelies zijn in de ban gedaan, Augustinus heeft er nog aan meegewerkt, tegenwoordig weten we het bestaan er niet eens meer van. Jezus had een vriendin, was “gewoon” menselijk. Ja dat kan je leuk beweren, Mr. Brown, ik geloof er geen reet van. Maar helaas, veel van zijn “veronderstellingen” berustten op waarheid en dat maakt het zo intrigerend. Er is nóg een boek uitgekomen volledig besteed aan wat wel of niet waar is van zijn boek, Discovery maakte er ook al zendtijd voor vrij. Dus er moet zeker wel wat van op waarheid berusten.

En mijn gesprekspartner die avond in die kroeg bracht het boek ter sprake omdat het hem intrigeerde. Inderdaad, een spiritueel gegeven, een veronderstelde versie van het christelijk geloof sprak mijn atheïstische leeftijdsgenoot aan. Geen godenzoon maar een mensenzoon. Geen wonderen maar geloof zonder de benodigde bewijzen. Geen gebruiken en regels, maar liefde en genegenheid. Niet één van boven maar één van ons. Mijn gesprekspartner die avond was gegrepen door die boodschap die het geloof klaarblijkelijk ook inhoud, in dat boek wordt in ieder geval ruimschoots de mogelijkheid daartoe geboden.

Internet is ondertussen ruimschoots misbruikt, kranten opengeslagen, gesprekken begonnen en bibliotheken bezocht. Ik wil geen regels, ik wil liefde, ook op zondagochtend. En die ga ik zoeken en wedden dat ik het ook nog kan staven met verhalen, feiten en interpretaties uit ons Christendom? Joost heeft het al eens eerder aangezet en ik wil daar op voort, terug naar waar het ooit eens begonnen is, hoe het ooit eens is bedoeld. En jij? Doe je mee? Gaan we af op door anderen vastgestelde voldongen feiten of proberen we terug te gaan naar de oorsprong?

Klopt ons beeld van de christelijke geschiedenis of zit er meer achter? Mag ik mijn niet religieuze gesprekspartner een pilske en een houvast bieden tot een menselijk geloof of is de Zoon goddelijk en boven elke discussie verheven? Graag uw reactie.

Ondertussen drink ik nog een Amsterdammer, in de wetenschap dat de Boskapel mij niet de benodigde nachtrust gunt.

Dit bericht is geplaatst in Discussie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie