Het zevenvoudige pad: de naakten kleden

Lezing: Matteus 6, 25-33

Centraal ligt het Woord dat ons richting geeft: moge dat Woord welkom zijn in ons midden. Allemaal welkom rond dit Woord en in het bijzonder de gastpredikant die voor ons zal breken en delen: Jacqueline van Marion. Zij was dominee in Soesterberg en Rotterdam, heeft in Nijmegen pastorale diensten verleend aan dak- en thuislozen, en maakt deel uit van een religieuze gemeenschap in de Burghard van de Berghstraat ‘Chesed’ genaamd, en dat is Hebreeuws voor ‘barmhartigheid’.

Overweging

‘Kleren maken de man’

Met excuus voor alle dames , maar zo luidt het spreekwoord!

Met kleding kun je veel bedekken: in de letterlijke zin van het woord bedek je er je naaktheid mee, of delen van je lichaam die je niet zo mooi vindt. Met kleding in de geestelijke zin van het woord kun je je geestelijke naaktheid, je kwetsbaarheid, je weerloosheid, je angst bedekken.

Je kunt je kleden met het kleed van een dure naam, of met het kleed van een academische of kerkelijke titel, of van een interessant beroep, waardoor mensen naar je opkijken en niet te zien krijgen hoe je er als gewoon mens uitziet. Je kunt je kleden met het kleed van hulpverlener zijn: altijd gevend en zorgend, waardoor jouw behoefte aan ontvangen en verzorgd worden niet te zien is.

Zo zijn wij mensen vaak bezig om ons in te dekken, te bedekken, om ons eigen leven zo veilig mogelijk te stellen – in een samenleving gekenmerkt door zoveel onherbergzaamheid.

Een samenleving vol van zichtbaar naakte, in de betekenis van kwetsbare en weerloze, mensen: zieken, verslaafden, dakloze mensen, mensen die geen echt thuis hebben, asielzoekers die soms al acht, negen jaar volledig rechtenloos zijn.

Zolang je je pantsert onder je kleed durf je niet goed te kijken, dan vormen die naakten een bedreiging, want als je ze vandaag iets geeft, hoe moet het dan morgen met jou, hou je dan nog wel genoeg over voor jezelf, om te eten en te drinken, om te leven? Bovendien roept ziekte, verslaving, vaak weerzin op, angst.

De uitdaging van het evangelie van vanmorgen is om die krampachtigheid los te laten, om het berekenende over je eigen leven los te laten. Om vrij te zijn. Om gewoon jezelf te zijn. Het is dan alsof je pas echt ‘landt’ in de samenleving: dan pas kijk je om je heen, en krijgen de weerlozen, de naakten, een gezicht:

  • Wie is toch die man die nacht in nacht uit in dat portiek slaapt?
  • Wie gaat er schuil achter de verkoper van Impuls?
  • Wie zijn toch die vreemdelingen die af en toe de krant halen met hun verhalen van afwijzing en uitwijzing?

Als gewoon jezelf komt het tot een ontmoeting van mens tot mens, je pantser heb je afgelegd. Je krijgt de kans om te ontdekken wie jij zelf bent, als mens onder de mensen: Jij met wat je kunt en wat je niet kunt; met je kennis en je onvermogen. Met vallen en opstaan.

De belangrijkste ontdekking voor mij zelf was, dat de naakten die ik heb durven te ontmoeten ook gewoon mens zijn: met hun feilen en falen, met hun grenzen en beperkingen. Met mooie kanten en lelijke kanten. Die mensen lijken precies op mij!

Het was een heel proces voordat ik het pantser van de hulpverlener durfde af te leggen; dat pantser maakte dat ik mijzelf in de rol van weldoener zag, over mijn grenzen heenging. En de naakten zag ik samenvallen met hun triestheid, met hun weerloosheid, als mensen die mij vanzelfsprekend dankbaar zouden zijn.

En nu ben ik hún dankbaar: omdat ze mij als gewoon mens, als hun gelijke, willen ontmoeten; omdat ze mij laten zien waar mijn eigen grenzen liggen, dat zij mij op het spoor zetten naar mijzelf, naar wie ik werkelijk ben: kwetsbaar en weerloos, net als zij!

Hoewel wij mensen – zoals Jezus het zegt – veel méér zijn dan de lelies op het veld, zijn wij net als zij blootgesteld aan weer en wind, aan alles wat ons in ons leven overkomt. Maak je maar niet te druk over dat leven van je, of over de dag van morgen. Durf maar mens te zijn onder de mensen, durf weg te geven zonder jezelf onrecht te doen.

Durf de grenzen van anderen, en je eigen grenzen te respecteren. Wees barmhartig, voor de ander en voor jezelf! Durf onbevangen te zijn en vrij van krampachtigheid, als een levenshouding, die je elke keer opnieuw moet inoefenen. Deze levenshouding is het prachtigste kleed dat je kunt bedenken. Het is namelijk het kleed waarmee God zelf ons kleedt !

Het is leven ontvangen uit Gods hand.

Elke nieuwe dag opnieuw.

ds. Jacqueline van Marion

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar Het zevenvoudige pad: de naakten kleden

  1. Marcella Visser schreef:

    Een mooi verhaal wat me aan het denken zet. Maar om eerlijk te zijn was ik eigenlijk op zoek naar een oud klasgenote van mij, Jacqueline van Marion. Ik vraag mij dus af of dit geschreven is door die Jacqueline, die op het Johannes College in Den Helder op school heeft gezeten? In de jaren 1975-1980.
    Marcella Visser.

Geef een reactie