Gepeperde medelanders

Marokkaanse ‘straatterroristen’ niet uit te zetten
DEN HAAG – Nederland mag het Nederlanderschap niet afpakken van Marokkaanse jongeren met een dubbele nationaliteit die zich schuldig maken aan ‘straatterreur’. Dat bleek vrijdag uit schriftelijke antwoorden van minister Donner van Justitie op vragen van het onafhankelijke Tweede-Kamerlid Wilders. (www.nu.nl)

Zo, dit krantenartikel op www.nu.nl staat er – pats boem! Geef uzelf even de tijd het een tweede keer te lezen en laat er de gedachten over gaan. Bent u klaar? Dan ben ik aan de beurt.

Elke dag scheur ik over de elektronische snelweg voor nieuwigheidjes, persoonlijke interesses maar ook om van het laatste nieuws op de hoogte te blijven. Al wekenlang vond ik geen item om mijn schrijverslusten op te laten botvieren, maar dit maakt alles goed.

De scharnieren van mijn bureaustoel staan roodgloeiend, mijn hoofd tolt van de ergenissen. Mijn landje waar ik trots op ben, de goede mensen die ik als mijn medebewoners zie, waarden en normen (om maar even met Balkie te spreken), al die planken zijn de laatste tijd gaan wankelen onder losse schroeven; dit krantenartikel is een exponent daarvan.

Marokkaanse straatterroristen bestaan niet. Er zijn Marokkanen (in Marokko) en Nederlanders met een Marokkaanse afkomst. Marokkaanse straatterroristen bestaan niet. Er zijn allochtone én (veel meer) autochtone jongeren die zich schuldig maken aan straattereur. Leve de beeldvorming, leve de media, leve de hokjesgeest, leve het wij-zij denken.

We moeten het goed tot ons laten doordringen: een politieke partij in Kikkerland vraagt om het uitzetten van Nederlanders bij stom gedrag, puur en alleen omdat ze een buitenlandse achtergrond hebben. We hebben zelf gezorgd voor deze muticulturele samenleving, we hadden vuilnismannen en lopende band medewerkers nodig uit dat gebied, zonder dat er in die tijd enig intiatief werd genomen voor een goed integratieproces.

Maar nu wuiven we de problemen van onze veelgekleurde samenleving weg. Rot maar op, zoek het maar uit. Waarmee onze draufgänger aangeeft dat hij niet het probleem in ons eigen land onder ogen wil zien. Blond maakt niet dom, maar – hard in plaats van iets Milders – maakt me het er niet gemakkelijker op. Dit mag in mijn ogen als een flink zwaktebod van zijn zijde worden gezien. Hier heeft hij geen oplossingen voor het probleem, dus wordt men maar verbannen.

Dan komt het moment dat we denken: hij gaat weer zijn verhaal staven met verhalen het het Neuwe Testament. En ja hoor, ook dit keer kan ik dat weer flikken, want we kunnen op dit soort momenten zoveel opsteken uit die mooie geschriften, uit die excentrieke tijd, van die unieke persoon. Juist de afkomst van Jezus van Nazareth maakte hem omstreden. Hij werd door velen aanbeden, als Verlosser gezien. Helaas maakte men een denkfout door zijn populariteit te verbinden met de weg uit de onderdrukking, terwijl er een hele andere weg werd bedoeld. Het werd hem fataal, juist de massa die hem volgden en aanbeden maakten hem kwetsbaar. De zoon der mensen werd ter dood gebracht omdat Hij als koning van zijn volk gezien werd, de Romeinen hadden het alleenrecht op koningschap volgens hen. Helaas werd Hij niet gezien als één van ons (het volk), maar als één van hen (de Joden).

Vanavond waren was ik met mijn broertje en zusje weer gezellig eten bij oma. Een mooi moment om Irina even uit te horen over haar nieuwe vriendje, van Antilliaanse afkomst. Ze had kennisgemaakt met zijn familie en urenlang smulden we over de verhalen van de aankomende “schoonfamilie”. Velen waren uitgerukt om de nieuwste vrouwelijke schoonheid te aanschouwen. In de keuken stond een gelieflijk moeke, zich ontfermend over de heet gepeperde roti. Met knuffels, zoenen en lekker eten werd ze verwelkomd. Door de volle maag was mijn zusje niet meer in staat om nog appeltaart naar binnen te werken, maar schoonmoeke vond dat haar zoon toch een hapje taart op een vorkje aan haar moest geven, deze romantische daad hoorde er nou eenmaal bij. In de gang huppelden giechelende nichtjes langs om digitale foto’s van de nieuwste spruit te maken en aan iedereen te showen.

De tranen rolden bijna over mijn wangen van het lachen maar eigenlijk voelde ik ook trots en bescheidenheid . Trots, dat ze er zo’n geweldige familie in haar leven is gekomen. Bescheiden ook, omdat ik hoop dat haar verkering ook mag genieten van onze gastvrijheid en openheid, terwijl dat in onze cultuur minder vanzelfssprekend is.

De “multiculti” samenleving in Nederland heeft zeker zijn problemen en excessen. Daar moeten we onze ogen niet voor sluiten. Aan de andere kant geeft ze een gekleurdheid in ons leven, waar we ons gelukkig mee mogen prijzen. Als we nou eens de voordelen zien in onze verscheidenheid, kunnen we misschien een handreiking bieden voor het aangaan en onder ogen zien van de problemen die de groep medelanders met zich meebrengt.

Laten we eens vanuit de prachtige gemeenschap waar we deel van uitmaken, de stem verheffen tegen polarisering, voor solidariteit. Dat iedereen het gevoel heeft dat ze aan onze tafel welkom zijn, zodat we ook eens van hun tafel gebruik mogen maken, al is de roti te heet gebalsemd. Als we dat gevoel uitdragen, openen we onze ogen en zijn we ontvankelijk voor de mooie gaven die het leven ons kan bieden.

Trouwens, enkele vrienden en ook mijn broertje en zusje hebben een buitenlandse achtergrond. En weet u wat: ik ben daar maar wat trots op.

Dit bericht is geplaatst in Discussie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie