De blote Tilburger

TILBURG – Omdat hij zich figuurlijk uitgekleed voelde door het UWV, heeft een Tilburgse man zich maandag in het kantoor van de uitkeringsinstantie in Tilburg uitgekleed en vastgeketend. Hij wilde zo aandacht vragen voor zijn problemen.

In eerste instantie zag ik dit bericht als de zoveelste lugubere actie, de zoveelste “scoop” voor nieuws en aandacht. Een man die zich in de kou gezet voelt, geeft op expressieve wijze aan hoe hij zich voelt: een beetje aandachttrekkerij. Maar het is niet zo.

Werkloosheid gaat je niet in de koude kleren zitten. Het is niet zomaar een economische term of een politieke leus, het raakt de persoon diep in zijn zelfvertrouwen, zijn ziel. Muren komen op je af, je omgeving is opeens anders dan jij, terwijl werk zoveel meer is dan werkzaamheden uitvoeren binnen bepaalde kloktijden. Je krijgt het idee dat mensen het als jouw eigen schuld zien, maar je bent vaak niet schuldig aan jouw thuiszitten, alsof je het leuk vindt!

Deze man stelt een moedige daad. Hoeveel schaamte moet je wel niet overtreffen om je eigen piemeltje aan ambtenaren te showen. Na maandenlange bureaucratie en regelgeving en geen stap opgeschoten besluit hij tot een wanhoopsdaad. Voor het oog van de mensen van wie hij juist qua uitkering afhankelijk is, ontkleedt hij zich. Kijk dan, hier sta ik, in mijn blootje! Zover heeft het waarschijnlijk moeten komen, de verzorgingsstaat op zijn Hollands bij elkaar geprakt. Deze tilburger is wat mij betreft een held.

Hij zet zoveel schaamte, zoveel eigenwaarde opzij, om te laten zien hoe hulpeloos hij zich voelt. Deze brabander laat zich van zijn kwetsbaarste kant zien omdat hij zich tekort voelt gedaan. En laten we eerlijk zijn: dat gevoel hebben we allemaal wel eens. Dit kán niet, wie denken “zij” wel niet dat ze zijn! Ik word niet meer als mens, maar als nummer en object behandeld. Het verschil tussen jou en mij en die tilburger is, dat hij zijn woorden kracht bijzet met een kwetsbaarheid die wij niet zouden durven. Maar waarom niet?

Als ik de woorden lees van vele profeten en heiligen, roepen ze ons juist vaak op het kleed van de schaamte af te leggen. Laat zien waar mensen je kunnen raken en kwetsen, dan ben je krachtig. Laat zien wie je bent, niet wat je aanhebt, hoe je eruitziet of wat je SOFI nummer is. Woorden die moeilijk waar te maken zijn in de tijd en maatschappij waarin we nu leven. Maar ik hoop dat als ik me ooit eens uitgekleed voel, me er ook naar kan gedragen. Durven wij onze écht naakt te laten zien? Als jij in die spreekkamer met die ambtenaren stond die je maandenlang een terechte uitkering hadden geweigerd, wat zou jij dan doen? En is bloot zijn wel echt zo’n teken van naaktheid voor je?

Als ik ooit de moed zou vinden met mijn pielemutsje voor het publiek te zwaaien om mijn statement te maken, ben ik denk ik de enige. En juist daarom zal ik het nooit durven. Maar we hopen dan ook nooit in zo’n situatie verzeild te raken, helaas hebben we dat niet altijd in de hand.

De goede man maakt het trouwens prima, na zijn actie is er snel overeenstemming bereikt in die spreekkamer, de terechte aanvraag werd gehonoreerd. Hulde!

Voorlopig heb ik nog uitkeringen en carrièrekansen genoeg, die spreekkamer bij de UWV is voorlopig nog niet te betreden terrein. Tot die tijd zal ik dus maar mijn schaamhaar achter broeken stoppen en is de jongeheer alleen voor mijn ogen bestemd.

Dit bericht is geplaatst in Discussie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie