Licht dat warmte wordt

Derde zondag van de advent, lezing: Lucas 3, 10-18

Zoals ieder jaar wordt ook dit jaar weer in de Boskapel een project gekoppeld aan het thema van de Adventvieringen en de opbrengst van de kaartjes voor de Kerstvieringen. Enige jaren geleden was een project voor weeskinderen in onze Nijmeegse zusterstad Pskov in Rusland het onderwerp en werd vanuit onze Boskapelgemeenschap een genereuze bijdrage geleverd. De Boskapel heeft zo, mede ook door de vele optredens hier van EY Uchnjem uit Pskov, inmiddels een bijzondere relatie opgebouwd met Pskov.

Voor degene die wat minder vertrouwd zijn met onze zusterstad: Pskov ligt in het noord-westen van Rusland, ongeveer 300 km ten zuiden van St. Petersburg (het vroegere Leningrad), 30 km ten oosten van de grens met Estland en 700 km ten noordwesten van Moskou, heeft 210.00 inwoners en ligt ongeveer 2200 km van Nijmegen verwijderd.

Nu ligt er een dringend verzoek van vader Yevgueny Kovalev van de parochie van “Onze Redder” in Pskov om hulp. Vader Yevgueny en zijn parochie zijn geen onbekenden voor een aantal Boskapellers, die er vorig jaar op bezoek zijn geweest, kennis hebben gemaakt met een aantal parochianen en de toestand van hun kerkgebouw hebben kunnen aanschouwen.

De kerk werd volgens de kronieken in 1487 gebouwd. In dat jaar stierven een groot aantal Pskovieten, waaronder prins Yaroslav en een aantal familieleden, als gevolg van een dodelijke epedemie. De toenmalige houten kerk, opgedragen aan ‘Onze Heer’, werd in 1 dag gebouwd als een belofte aan God, als de epedemie zou stoppen.

In de 17e eeuw werd de kerk in steen gebouwd. Rond 1920 sloeg het atheïsme toe, kerken waar diensten plaats vonden werden aangevallen door atheïsten en veel kerken waren inmiddels al gesloten. In 1931 werden kerkklokken door het stadsbestuur verboden en werd de kerk gesloten en in gebruik genomen als constructiewerkplaats…

De Pskovieten gebruikten de kerk vervolgens als opslagruimte en woonruimte in de 2e wereldoorlog, nadat Pskov voor een groot deel was verwoest.

Een van de oudere parochianen herinnert zich haar jeugd in deze kerk: ramen werden dichtgemetseld, kostbare eeuwenoude fresco’s op de muren werden ondergeschilderd en houten vloeren bedekten de keramische tegels. Het was erg koud in de kerk, vanwege de dikke muren en men gebruikte de ruimte dan ook om er voedsel langdurig te kunnen bewaren.

In 2000 werd de kerk, of beter gezegd wat er van over was, weer teruggegeven aan de gelovigen en de kleine parochiegemeenschap werkte hard om het gebouw weer geschikt te maken voor eucharistievieringen. De stenen werden uit de raampartijen verwijderd, er werden kozijnen, ramen en deuren geplaatst en er werden stenen houtgestookte kachels gemaakt. Deze, over het algemeen al wat oudere parochianen, spaarden zelf vanuit hun eigen schamele inkomen het geld bijeen voor de aanpassingen van de kerk.

In de kerk zijn speciale eucharistievieringen voor dove en doofstomme mensen met gebarentaalvertaling, worden er wekelijks novenen voor ernstig zieken gehouden bij de icoon van “Onze Lieve Vrouw” en worden er sociale programma’s voor alcohol- en drugsverslaafden uitgevoerd.

Daarnaast is de parochie verantwoordelijk voor de kapel in het plaatselijke Pskovse ziekenhuis en begeleiden en ondersteunen ze ernstig zieke patiënten op de afdeling neurologie van het ziekenhuis.

Dit alles onder de bezielende leiding van vader Yevgueny Kolvalev, een nog jonge arts, die vorig jaar tot priester is gewijd.

Het kerkgebouw is een architectonisch monument van nationaal belang en al twee jaar proberen de parochianen tevergeefs een bijdrage te krijgen voor het dringend noodzakelijke onderhoud en reconstructie. Het hoofdgebouw is werkelijk in een embarmelijke staat en op dit moment worden de diensten dan ook gecelebreerd in een kleinere kapelruimte.

Om deze ruimte te verwarmen moeten vaak oude vrouwen stapels hout hakken om bij winterse temperaturen van 25-35 graden onder nul de ruimte enigszins warm te kunnen stoken met hun zelf gemaakte kachels. Met een gasgestookte verwarming zouden ze enorm geholpen zijn. Maar er moet een gasleiding van 30 meter vanaf de straat gelegd worden en in het gebouw moet een verwarmingsketel en radiatoren komen, waarvan de kosten geraamd worden op 128.475 Roebel, oftewel zo’n 3.500 Euro.

Voor de parochie is het gewoon onmogelijk om dit gehele bedrag, ondanks alle geweldige inspanningen, zelf bijeen te krijgen. Vandaar dat ik vader Yevgueny dan ook beloofd heb om hun probleem bij de Boskapelgemeenschap onder de aandacht te brengen, hetgeen meteen een gewillig oor vond bij het Boskapelbestuur.

De parochiegemeenschap daar in Pskov zou het bovendien geweldig vinden als zij in de naaste toekomst met de Boskapelgemeenschap hun eigen ‘stedenband’ zouden kunnen ontwikkelen, met uitwisseling van contacten, ervaringen en informatie. Ze hebben daar trouwens echt een geweldig koor en daar zijn de eerste contacten vorig jaar al gelegd. Boskapellers hebben daar met hen samen gezongen en onze Boskapelkoor-dirigent Gerard Friebel er zelfs als ‘gastdirigent’ gefunctioneerd.

Wat zou er nu mooier zijn, als wij deze Advent- en Kersttijd een bijdrage zouden kunnen geven aan deze jonge-oude enthousiaste parochiegemeenschap en het LICHT van de geboorte van Jezus in deze donkere kerstdagen zouden kunnen omzetten in wat WARMTE in het koude en verre Pskov?

Vader Yevgueny hoopt en rekent op u, de parochianen van de parochie van “Onze Redder” hopen en rekenen op u als hun redder in de nood en ik … ik WEET gewoon dat ik op uw betrokkenheid en genereuze bijdrage kan rekenen!

Namens hen allen bij voorbaat reeds heel veel dank! Bolsjoi spasiba!

Rein Verdijk

Dit bericht is geplaatst in Overwegingen. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar Licht dat warmte wordt

  1. verdijk s ijn(t) schreef:

    bol s joi spasi ba(lk) hee rein ben jij die tante,die ik heee eel lang niet gezien
    e heb de mioeder van jean-paul. stijn uit box-geb;(PARDON ALS JE NOG LEEFT.

Geef een reactie